به گزارش ایرنا، ورزش قهرمانی در بسیاری از کشورهای پیشرفته، دیگر صرفاً یک سرگرمی یا حتی یک فعالیت ورزشی نیست؛ به صنعتی بزرگ و اثرگذار تبدیل شده است. صنعتی که در آن نتایج و قهرمانیها اهمیت زیادی دارد. در ایران نیز ورزش قهرمانی، بهویژه فوتبال، جایگاه ویژهای در میان مردم دارد. علاقه به فوتبال تنها به مسابقات ملی محدود نمیشود و رقابتهای باشگاهی، بهخصوص دیدارهای تیمهای محبوب پرهوادار، بخش مهمی از زندگی میلیونها ایرانی را تشکیل میدهد. طبیعی است که چنین علاقه گستردهای، حاشیههای فراوانی را نیز به دنبال داشته باشد؛ حاشیههایی که گاهی از مرز اخلاق عبور میکنند و حتی ارزشهای اخلاقی را تحت تأثیر قرار میدهند.
در چنین فضایی، رفتارهای جوانمردانه و صلحطلبانه ورزشکاران ارزش بیشتری پیدا میکند. بازیکنی که در اوج فشار مسابقه، به جای پاسخ دادن به بیاخلاقی رقبا و دامن زدن به تنش، برای آرام کردن شرایط تلاش میکند، در واقع رفتاری فراتر از یک رقیب انجام داده است.
سالهاست در فوتبال، رفتارهای خشن، اعتراضهای شدید، درگیری و حتی جنجال به عنوان نشانه تعصب و غیرت نسبت به پیراهن و تیم معرفی میشود. انگار هرچه بازیکن خشمگینتر باشد، متعصبتر است. این تصور نیازمند تغییر است. تعصب واقعی لزوماً با توهین، خشونت و درگیری معنا پیدا نمیکند. میتوان برای پیروزی جنگید و در همان حال، به رقیب احترام گذاشت.
صلح در ورزش به معنای کنار گذاشتن رقابت یا بیتفاوتی نسبت به نتیجه نیست. اتفاقاً ورزش بدون رقابت، دیگر ورزش قهرمانی نیست. معنای صلح در ورزش این است که در عین تلاش برای شکست دادن حریف، او را دشمن خود ندانیم؛ بپذیریم که رقیب نیز برای رسیدن به همان هدف تلاش میکند و پس از پایان مسابقه، دوباره بخشی از جامعه و زندگی ما خواهد بود.
یکی از نمونههای قابل توجه در فوتبال ایران، رفتارهای امید عالیشاه، کاپیتان پیشین پرسپولیس، در شهرآوردهای تهران بود. عالیشاه در بسیاری از دربیها از مهرههای مهم تیمش محسوب میشد و طبیعتاً فشار این مسابقات را به خوبی تجربه میکرد، اما در صحنههای مختلف تلاش میکرد وارد چرخه تلافی و تنش نشود. …
