به گزارش خبرنگار ایرنا، در دنیای رسانه، ما مدام از مسئولیتپذیری، اخلاق حرفهای و حمایت از کادر رسانه سخن میگوییم، اما وقتی نوبت به یکی از همکاران همیشگی و پرشور میرسد، واقعیت تلخ میان سکوت نهادها گم میشود.
داستان سعیده ساعدی روایت فروپاشی یک قلم نیست، بلکه روایت ناتوانی برخی ساختارهای حمایتی در برابر طوفانی است که یک خبرنگار فعال را از پای درآورده است.
سعیده ساعدی، متولد سال ۱۳۶۴، از آن دسته خبرنگارانی بود که با شور و حرارت، مسیر حرفهای خود را با عشق طی کرد.
او که در سال ۱۳۷۳ پدر خود را از دست داد، از همان سالهای جوانی با پشتکار، مسیر دشوار خبرنگاری را برگزید.
در دهههای ۸۰ و ۹۰ نام او در میان خبرنگاران «باشگاه خبرنگاران جوان» و صدایی در رادیو و سایتهای مختلف، با انرژی و اشتیاقی مثالزدنی میدرخشید.
او قلمی داشت که برای بازتاب صدای مردم و ثبت وقایع، هرگز از حرکت نمیایستاد. اما از اوایل سال ۱۳۹۴ سرنوشت مسیر دیگری را پیش رو گذاشت؛ بیماری پیشرونده ای ال اس (ALS) با بیرحمی، توان و جانی را که سعیده برای حرفهاش گذاشته بود، به چالش کشید. …
