به گزارش ایرنا، گاهی پرتحرکی، کنجکاوی و شیطنتهای کودکانه بخشی از مسیر طبیعی رشد کودکان است؛ کودکانی که با انرژی زیاد بازی میکنند، سؤال میپرسند، تجربه میکنند و دنیا را میشناسند. اما همین رفتارها گاهی باعث میشود برخی والدین یا اطرافیان، پیش از آنکه شناخت دقیقی از شرایط کودک داشته باشند، برچسب «بیشفعالی» را به او نسبت دهند؛ برچسبی که میتواند نگاه خانواده و جامعه به کودک را تغییر دهد و حتی بر اعتمادبهنفس او اثر بگذارد.
از سوی دیگر، اختلال بیشفعالی و نقص توجه (ADHD) یک اختلال واقعی در حوزه رشد عصبی است که در صورت تشخیص درست و بهموقع، با روشهای درمانی مناسب میتوان به کودکان کمک کرد تا تواناییهای خود را بهتر نشان دهند و مسیر رشد و یادگیری موفقتری داشته باشند.
تفاوت میان شیطنت طبیعی و اختلال بیشفعالی، نشانههایی که خانوادهها باید به آنها توجه کنند، زمان مناسب مراجعه به متخصص و روشهای درمان و حمایت از کودکان، موضوعاتی است که در گفتوگو تفصیلی با دکتر «محیا حسینی»، فوقتخصص مغز و اعصاب کودکان و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی بیرجند بررسی میکنیم.
ایرنا: در ابتدا توضیح دهید بیشفعالی و نقص توجه چیست و چه تفاوتی با پرانرژی بودن و شیطنت طبیعی کودکان دارد؟
دکتر حسینی: برای بحث بیشفعالی، ما یک اصطلاح به نام ADHD داریم که در واقع از چند بخش تشکیل شده است. یک بخش مربوط به اختلال نقص توجه و تمرکز است؛ یعنی کودک نمیتواند تمرکز کافی روی یک فعالیت داشته باشد. بخش دیگر مربوط به بیشفعالی یا هایپر اکتیویتی است که همان شلوغی، پرجنبوجوش بودن و فعالیت زیاد کودک را شامل میشود. بخش سوم هم تکانشگری است یعنی کودک در کنترل رفتارهای ناگهانی خود مشکل دارد و ممکن است قبل از فکر کردن، کاری را انجام دهد.
خیلی از خانوادهها مراجعه میکنند و میگویند بچه من خیلی شلوغ است، یک جا آرام و قرار ندارد، اصلاً نمیتوانیم کنترلش کنیم، اما باید توجه داشت که بخشی از این رفتارها میتواند مربوط به ماهیت خود کودک و اقتضای سن او باشد و هر کودک پرتحرکی الزاما بیشفعال نیست.
ایرنا: از چه سنی میتوان نشانههای بیشفعالی را جدی گرفت؟
دکتر حسینی: نشانههای این اختلال ممکن است در سنین پایین هم دیده …
