به گزارش ایرنازندگی، هیئت، فقط چند ساعت نشستن در یک مجلس، شنیدن روضه، گریه کردن و بازگشتن به خانه نیست. اگر قرار باشد هیئت را صرفاً با میزان شور و اشک، صدای مداح، کیفیت صوت و تصویر یا تعداد جمعیت بسنجیم، شاید بخش مهمی از فلسفه شکلگیری آن را نادیده گرفته باشیم؛ چراکه هیئت، در اصل باید جایی برای تربیت باشد؛ جایی که انسان از آن بیرون میآید و چیزی در رفتار، نگاه و سبک زندگیاش تغییر کرده است.
سؤال اصلی همینجاست؛ هیئت موفق کدام است؟ آیا مجلسی که صدای بهتر و تجهیزات بیشتری دارد، هیئت موفقتری است یا هیئت که اثرش را میتوان در زندگی آدمهایش دید؟
حجتالاسلام محمد سعیدیآریا، استاد حوزه و دانشگاه، در گفتوگو با خبرنگار ایرنازندگی با اشاره به همین مسئله، موفقیت هیئت را نه در ظاهر و صوت و شور مجلس، بلکه در میزان اثرگذاری تربیتی و معرفتی آن میداند. او برای توضیح این موضوع، به نگرانی پیامبر اکرم(ص) درباره آینده دین و قرآن اشاره میکند و معتقد است همان خطری که قرآن را تهدید میکند، میتواند هیئت را نیز تهدید کند.
هیئت نباید به «صوت و شور» محدود شود …
