وی افزود: «در ماههای اخیر شاهد بودهایم که بیش از ۵۰۰ هزار بشکه در روز، یعنی تقریبا نیمی از تولید ونزوئلا، به پالایشگاههایی صادر میشود که به طور خاص برای تصفیه این نوع نفت سنگین طراحی شدهاند.»
به گفته این مقام آمریکایی، تولید فعلی ونزوئلا حدود ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز است.
هاستویت تصریح کرد که به عنوان بخشی از «اتحاد انرژی زیبا» که میان کاراکاس و واشنگتن شکل گرفته است، «بیش از ۱۰۰ هزار بشکه در روز» نفتا از آمریکا برای پشتیبانی از استخراج نفت فوقسنگین ونزوئلا ارسال میشود.
او در ادامه با ادبیاتی توجیهگرانه مدعی شد: «این یک اتحاد انرژیِ زیباست. فاصله [جغرافیایی ما] منطقی است. این یک بازار آزاد است. در هر دو سوی این تجارت، ارزش واقعی خلق میشود. صادقانه بگویم، فکر نمیکنم اتحاد تمیزتری از این وجود داشته باشد.»
خووانی مارتینس (Jovanny Martínez) نایبرئیس اجرایی شرکت نفت دولتی ونزوئلا (PDVSA) نیز اعلام کرد که تولید نفت این کشور تا پایان اوت (اوایل شهریور) به ۱.۲۴۵ میلیون بشکه در روز خواهد رسید و صادرات این کشور در سال جاری میلادی ۱۹.۷ درصد افزایش داشته است.
مارتینس افزود که ونزوئلا به رقیقکنندههای شیمیایی برای فرآوری نفتهای سنگین نیاز دارد که باید در داخل کشور توسعه یابند.
او همچنین با اشاره به لزوم توسعه پالایشگاههای داخلی، گفت که تولید سوخت ونزوئلا در سال جاری میلادی ۱۲.۹ درصد افزایش یافته و عرضه سوخت به بازار داخلی نیز ۵.۴ درصد بیشتر شده است.
این مقام ونزوئلایی به موضوع اصلاح قانون هیدروکربنها نیز پرداخت؛ تغییری که در پی ۲ دهه سیاستهای ملیسازی و خارج کردن شرکتهای خارجی از جمله اکسون موبیل و کونوکو فیلیپس، صورت میگیرد.
در همین رابطه، هفته گذشته دولت ونزوئلا قراردادهایی را با شرکتهای بریتیش پترولیوم (BP) از انگلیس، ایکسآرجی (XRG) از امارات متحده عربی و یوسیسی هلدینگ (UCC Holding) از قطر امضا کرد تا تولید گاز در میدان لوران را که یک ابرمیدان گازی در اقیانوس اطلس، روبروی دلتای رودخانه اورینوکو است، تقویت کند.
ونزوئلا در سال ۱۹۷۶ صنعت نفت خود را ملی کرد و آن را تحت کنترل شرکت دولتی PDVSA قرار داد. در سال ۲۰۰۷ نیز هوگو چاوز پروژههای نفتی باقیمانده خارجی را ملی و شرکتهای بزرگ نفتی آمریکا مانند کونوکوفیلیپس و اکسون موبیل را از کشور خارج کرد.
دونالد ترامپ رئیسجمهوری آمریکا، پیشتر بارها به صراحت هدف واشنگتن از تجاوز به این کشور آمریکای جنوبی را «دستیابی به منابع و نفت ونزوئلا» اعلام کرده بود؛ هدفی که در روزهای نخست ژانویه با تجاوز به خاک این کشور وارد مرحله عملیاتی شد و آمارهای منتشر شده، تحقق این سیاست توسعهطلبانه را نشان میدهند.
به نوشته آرتی، ونزوئلا بزرگترین ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارد و در شرایط بحرانی ناشی از اختلال در تنگه هرمز و تنشها در خاورمیانه، اهمیت آن در بازار انرژی به شدت افزایش یافته است.
