به گزارش خبرگزاری ایرنا، جدایی محمد ربیعی از تراکتور را میتوان یکی از عجیبترین تغییرات روی نیمکت تیمهای مدعی در آستانه آغاز فصل جدید دانست. تغییری که نه پس از چندین هفته ناکامی، نه بعد از یک دوره طولانی مسابقات و نه حتی در میانه فصل، بلکه تنها پنج روز پیش از شروع لیگ رقم خورد.
ربیعی روز ۲۸ بهمن ۱۴۰۴ و پس از جدایی دراگان اسکوچیچ هدایت تراکتور را بر عهده گرفت. باشگاه در آن مقطع اعلام کرده بود که این مربی تا پایان فصل هدایت تیم را بر عهده خواهد داشت و ربیعی حتی برای پیوستن به کاروان این تیم، راهی قطر شد.
اما آنچه دوره حضور ربیعی در تراکتور را بیش از هر چیز عجیب میکند، فاصله میان مدت قرارداد و تعداد مسابقاتی است که او عملاً روی نیمکت نشست است. ربیعی در مجموع ۱۷۸ روز در جمع تراکتوریها حضور داشت، اما سهم او از هدایت رسمی تیم تنها سه مسابقه بود؛ سه مسابقهای که حاصل آن یک پیروزی، یک تساوی و یک شکست شد.
اولین تجربه ربیعی روی نیمکت تراکتور خیلی زود به یکی از مهمترین مسابقات فصل این تیم گره خورد؛ دیدار مقابل شبابالاهلی امارات در لیگ نخبگان آسیا. تراکتور در آن مسابقه با نتیجه ۳ بر صفر شکست خورد و از ادامه رقابتها کنار رفت. پس از آن، ربیعی در دو مسابقه لیگ برتر روی نیمکت تراکتور نشست. ابتدا برابر ملوان که با تساوی یک بر یک به پایان رسید و سپس مقابل گلگهر که تراکتور موفق شد با یک گل به پیروزی برسد. بنابراین کارنامه رسمی ربیعی روی نیمکت تراکتور به شکل عجیبی کوتاه باقی ماند.
از این منظر، آمار نه یک دوره طولانی ناکامی را نشان میدهد و نه فرصتی جدی برای ارزیابی عملکرد فنی یک سرمربی. ربیعی عملاً پیش از آنکه بتواند پروژهای را که برای تراکتور در نظر گرفته شده بود در مسابقات رسمی اجرا کند، از این تیم جدا شد.
حال سوال از مدیریت باشگاه تراکتور این است که اگر واقعا ربیعی مناسب برای هدایت تیتیها نبود چرا در حساسترین مقطع فصل و یکی از حساسترین دیدارهای تاریخ این باشگاه هدایت پرشورهای تبریزی را بر عهده گرفت؟ اگر نتایج تیتیها با این سرمربی باب میل مدیریت و هواداران این تیم نبود، چرا مهمترین مقطع فصل یعنی پیش از شروع مسابقات فصل جدید، بازیکنان این تیم زیر نظر این سرمربی به تمرینات خود پرداختند؟ بهتر نبود …
