به گزارش ایرنا، مازندران با وجود برخورداری از صدها کیلومتر نوار ساحلی، تراکم بالای جمعیت و سالانه میلیونها مسافر، همچنان یکی از استانهای دارای عقبماندگی جدی در توسعه شبکههای جمعآوری و تصفیه فاضلاب به شمار میرود؛ عقبماندگیای که طی سالهای گذشته علاوه بر محدود کردن دسترسی شهرها به زیرساختهای نوین، تبعات گستردهای برای منابع آب زیرزمینی، رودخانهها، تالابها و اکوسیستم حساس دریای خزر به همراه داشته است.
در سالهای گذشته، اجرای طرحهای فاضلاب استان با اتکا به اعتبارات موردی، منابع ماده ۵۶، اوراق مالی و بودجههای ملی دنبال شد و هرچند بخشی از پروژههای نیمهتمام از این طریق پیش رفت، اما پراکندگی طرحها و محدودیت منابع، امکان جبران عقبماندگی انباشته این بخش را فراهم نکرد.
نتیجه آن شد که همچنان شماری از شهرهای مازندران از شبکه جمعآوری فاضلاب بیبهره ماندهاند و در بسیاری از مناطق نیز فاضلابهای خانگی از طریق چاههای جذبی یا بهصورت غیراصولی دفع میشود؛ وضعیتی که خطر آلودگی منابع آب، تخریب محیطزیست، تهدید سلامت عمومی و ورود آلایندهها به رودخانههای منتهی به دریای خزر را افزایش داده است.
اکنون و همزمان با تعیین تکلیف یکی از مهمترین ابرچالشهای زیستمحیطی استان در حوزه پسماند، توسعه زیرساختهای فاضلاب و بهرهبرداری از پساب تصفیهشده نیز در صدر اولویتهای اعتباری دولت چهاردهم قرار گرفته است. بر همین اساس، اختصاص هشت هزار میلیارد تومان (هشت همت) اعتبار برای اجرای پروژههای فاضلاب در شهرستانهای مازندران، در صورت تحقق، میتواند بزرگترین بسته مالی سالهای اخیر برای تکمیل شبکههای جمعآوری، توسعه تصفیهخانهها و استفاده از پساب در احیای بخش کشاورزی استان باشد؛ اقدامی که علاوه بر کاهش فشار بر منابع آب شیرین، میتواند نقش مهمی در کاهش مخاطرات زیستمحیطی و ارتقای شاخصهای بهداشتی استان ایفا کند.
فاضلاب از شرق تا غرب استان در مسیر ساماندهی/ ۵۰۰ میلیارد برای هر شهر
پیشینه اجرای طرحهای فاضلاب در مازندران نشان میدهد که شهرهای استان از نظر برخورداری از این زیرساخت در وضعیت یکسانی قرار ندارند؛ بهگونهای که در نوشهر حدود ۶۷ درصد شبکه فاضلاب به مرحله اجرا رسیده، اما در چالوس این میزان حدود ۲۴ درصد بوده …
