به گزارش خبرنگار ایرنا، پشت نیمکتهای یک مدرسه قدیمی، همیشه فقط مشق و کتاب باقی نمیماند، گاهی کلاسهای درس به بخشی از حافظه یک شهر تبدیل میشوند؛ جایی که نام معلمها، چهره دانشآموزان، صدای زنگ مدرسه و حتی حیاط و کلاسها، خاطرات چند نسل را در خود نگه میدارد.مدرسه محمدیه بندرلنگه از همین جنس است؛ مدرسهای که بیش از یک قرن پیش، همزمان با تحولات گسترده آموزشی و اجتماعی ایران، در یکی از مهمترین بنادر جنوب کشور شکل گرفت و به بخشی از روند گسترش مدارس جدید در این منطقه تبدیل شد.
تاریخ شکلگیری این مدرسه به سال ۱۲۹۰ هجری شمسی بازمیگردد؛ زمانی که میرزا عبداللهخان نوری مدحتالسلطنه، نیابت حکومت بندرلنگه را برعهده داشت و عبدالحق، از فضلا و ادبای دانا و اهل هندوستان، مدیریت مدرسه را بر عهده گرفت.
محمدیه در دورهای متولد شد که آموزش کشور در حال عبور از ساختار سنتی مکتبخانهای و حرکت به سمت مدرسههای جدید بود؛ تحولی که به تدریج از شهرهای مرکزی به مناطق مختلف کشور و از جمله بنادر جنوبی رسید.
داستان محمدیه از یک ساختمان آموزشی آماده آغاز نشد، محل مدرسه پیش از آن خانهای متروکه و باغی دارای نخلستان بود؛ مکانی که در دوره حکمرانان وقت بندرلنگه برای اسکان تفنگچیها و نگهداری اسبها نیز استفاده میشد.
مردم شهر و افراد خیر این مکان را بازسازی کردند و فضای آن را به مدرسه اختصاص دادند، نام «محمدیه» نیز برای آن انتخاب شد؛ نامی برگرفته از نام حضرت محمد(ص) بود.
همین نقطه آغاز، بخشی از ویژگیهای مدرسه را آشکار میکند. محمدیه صرفاً محصول یک تصمیم اداری نبود؛ مردم و خیران بندرلنگه در شکلگیری آن سهم داشتند و مدرسه از دل یک نیاز اجتماعی برای آموزش نسل جدید شکل گرفت.
بر اساس برخی اطلاعات تاریخی ارائهشده از سوی مدیریت آموزش و پرورش بندرلنگه، محمدیه پس از دارالفنون تهران و مدرسه سعادت بوشهر در شمار نخستین مدارس کشور قرار داشته است، همین جایگاه باعث شده نام آن در روایتهای مربوط به تاریخ آموزش نوین جنوب ایران باقی بماند.
جنوب در مسیر تحول آموزش
پایههای نظام آموزشی جدید ایران بیش از یک قرن پیش و در دوره قاجار گذاشته شد؛ دورهای که اندیشه آموزش نوین در برابر ساختارهای سنتی رشد کرد و مدارس جدید به تدریج در شهرهای مختلف کشور شکل …
