به گزارش ایرنا، اگر می خواهید خود را از سرعت دنیای مدرن و دردسرهای زندگی شهری جدا کنید حتما سری به شهرستان رازوجرگلان و روستای زیبای «قاولقا» بزنید زیراکه در میان شیب تند کوهها، مسجدی خشتی و قدیمی قرار دارد که انگار زمان در آن متوقف شده است.
مسجد شفیعی قاولقا تنها یک محل برای عبادت نیست؛ اینجا جایی است که نمادهای قدیمی ترکمن، مثل نقش شاخ قوچ با دیوارهای گل و خشت ترکیب شدهاند تا هویت یک قوم را زنده نگه دارند.
در روز جهانی مسجد، سراغ این بنای بکر رفتیم تا ببینیم چرا اهالی قاولقا این مسجد را خانه امن خود میدانند.
قاولقا؛ معنایی در پس نام روستا
پیش از آنکه وارد فضای معنوی این بنا شویم، باید از نام خود روستا گفت، «قاولقا» در زبان ترکمنی به معنای «جمع شدن» است.
این واژه به تنهایی میتواند داستان پیوند مردم این منطقه را روایت کند.
برخی معتقدند این نام به دلیل جغرافیای منطقه است؛ درهای که دو سوی آن را کوههای بلند در هم گرفته و فضا را جمع کردهاند
در میان اهالی روستا دو روایت از این نامگذاری شنیده میشود: برخی معتقدند این نام به دلیل جغرافیای منطقه است؛ درهای که دو سوی آن را کوههای بلند در هم گرفته و فضا را جمع کردهاند.
اما روایت دیگر، تاریخیتر است؛ میگویند اهالی این روستا پس از مهاجرت از ترکمنستان، در این آبادی گرد هم آمدند و این جمع شدن را نام خانهشان گذاشتند.
این مفهوم جمع شدن در نام مسجد نیز جاری است. نام «شفیعی» برای این بنا انتخاب شده تا یادآور نقش شفاعتگرانه و مذهبی آن باشد؛ جایی که هم برای عبادت و هم برای قرآنآموزی دختران و پسران، محلی برای تجمع و یادآوری ارزشهاست.
معماری؛ پیوند خشت، گل و باورهای کهن
وقتی وارد محوطه مسجد میشوید، اولین چیزی که خودنمایی میکند، هماهنگی بنا با طبیعت است.
مسجد با استفاده از مصالح بومی یعنی خشت و گل، در حاشیه رودخانه و بر شیب دامنه ساخته شده است به گونهای که تمام معابر اطراف با شیبی تند به سمت رودخانه متمایل میشوند.
اما تفاوت اصلی این مسجد در نقشها و نمادهای آن است تا جایی که برخلاف بسیاری از مساجد که از الگوهای کلیشهای پیروی میکنند، معماری این مسجد کاملا از فرهنگ و باورهای ترکمن الهام گرفته شده است.
در سردر …
