به گزارش ایرنا، حدود ۲۰۰ نفر از اعضای خانواده ملوانان و تفنگداران دریایی مستقر در ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن پنجشنبه گذشته در پایگاه هوایی نیروی دریایی «نورث آیلند» در سندیگو با هانگ کائو سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا دیدار کردند و درباره وضعیت روحی خدمه، کمبود مواد غذایی و اقلام ضروری، کیفیت آب و شرایط زندگی در این ناو خواستار پاسخ شدند.
روزنامه آمریکایی «دیلی بیست» در گزارشی از این نشست نوشت برخی از خانوادهها هنگام تشریح وضعیت فرزندان خود گریه کردند و مادری که نامش منتشر نشده است، گفت دخترش اکنون تصور میکند ممکن است هرگز به خانه بازنگردد و در همان ناو جان خود را از دست بدهد.
بر اساس این گزارش، جوزف کاهیل از فرماندهان نیروی دریایی آمریکا نیز در این نشست اذعان کرد که طولانی شدن مأموریت لینکلن بر خانوادهها، نظامیان و توان نیروی دریایی برای حفظ سلامت نیروهایش در بلندمدت تأثیر گذاشته است.
داگلاس وریسیمو از دیگر فرماندهان آمریکایی نیز در پاسخ به درخواست خانوادهها برای اعلام زمان بازگشت لینکلن گفت: «ای کاش میتوانستیم آن را به شما بگوییم.» دیلی بیست نوشت مقامهای نیروی دریایی آمریکا تاریخ مشخصی برای بازگشت این ناو به خانوادهها ارائه نکردهاند.
نشانههای فرسایش روحی خدمه لینکلن پیش از این نشست نیز به بیرون درز کرده بود. نشریه نظامی آمریکایی «استارز اند استرایپس» در گزارشی درباره شرایط این ناو، متن پیامی را منتشر کرد که یکی از خدمه برای خانواده خود فرستاده بود. این نظامی آمریکایی که خانوادهاش به دلیل نگرانی از پیامدهای احتمالی، خواستار محفوظ ماندن نام او شدهاند، نوشته بود: «سلامت روانی و جسمی ما در خطر است. ما کمک میخواهیم.»
یکی از اعضای خانواده او نیز به «استارز اند استرایپس» گفته است که شرایط نگرانکننده و تا حدی دلخراش شده است، زیرا خانوادهها هزاران کیلومتر دورتر از فرزندان خود عملاً نمیتوانند کاری برای آنها انجام دهند.
«استارز اند استرایپس» در همان گزارش به اظهارات الکسیس تراویس، یکی از افسران مستقر در لینکلن، اشاره کرد که دو ماه پیش در توصیف شرایط خدمه گفته بود: «ما خستهایم.» تراویس در واکنش به افرادی که میگفتند نظامیان هنگام پیوستن به ارتش از پیامدهای تصمیم خود اطلاع داشتهاند، تصریح کرد: «واقعاً هیچکس برای چنین چیزی ثبتنام نکرده بود.»
«استارز اند استرایپس» همچنین گزارش داد که لینکلن روز ششم ژوئیه (۱۵ تیرماه) به دویستوهفتمین روز حضور متوالی خود در دریا رسید و رکورد ۲۰۶ روزه ناو «دوایت آیزنهاور» در دوران همهگیری کرونا را پشت سر گذاشت. این ناو سرانجام پس از ۲۰۸ روز حضور بدون وقفه در دریا برای توقفی کوتاه در عمان پهلو گرفت.
آبراهام لینکلن با بیش از پنج هزار ملوان و تفنگدار دریایی، ۲۱ نوامبر سال گذشته سندیگو را ترک کرد. مأموریتی که قرار بود حدود هفت ماه طول بکشد، با تجاور آمریکا علیه ایران تمدید شد و خدمه آن اکنون وارد نهمین ماه دوری از خانه شدهاند.
روایت خانوادهها از بحران در عرشه لینکلن
شبکه آمریکایی «اماس ناو» نیز در گزارشی جداگانه با شماری از اعضای خانواده خدمه لینکلن گفتوگو کرده و جزئیاتی از شرایط زندگی در این ناو ارائه داده است که ابعاد فرسایش نیروهای آمریکایی را آشکارتر میکند.
بانی یورک، نامادری یکی از خدمه لینکلن، به این شبکه گفته است که یک پزشک یا درمانگر مستقر در ناو درباره پیامدهای روانی ادامه این شرایط هشدار داده و خواستار پهلو گرفتن کشتی در یک بندر شده است. یورک که به گفته رسانههای آمریکایی در انتخابات به دونالد ترامپ رأی داده است، با انتقاد از ادامه مأموریت خدمه لینکلن گفت مقامهای آمریکایی عملاً آنها را در منطقه سرگردان کردهاند.
لینکلن که قرار بود نماد قدرتنمایی و فشار نظامی واشنگتن علیه ایران باشد، اکنون خود در باتلاق یک مأموریت فرسایشی گرفتار شده است که صدای کمک از آن نه در تهران، بلکه از عرشه ناو و از میان خانوادههای نظامیان آمریکایی در سندیگو به گوش میرسد
برت اسنو کهنهسرباز نیروی دریایی آمریکا که پسرش در لینکلن خدمت میکند، نیز در گفتوگو با اماس ناو نسبت به پیامدهای خستگی شدید خدمه هشدار داد و گفت این شرایط زمینه وقوع حادثه را فراهم میکند. او یادآور شد که عرشه یک ناو هواپیمابر حتی در شرایط عادی نیز یکی از خطرناکترین محیطهای کاری است.
نیکول کنراد، مادر یکی دیگر از خدمه لینکلن، نیز به این شبکه گفته است ماههاست چهره پسرش را ندیده و پیامهایی که از او دریافت میکند از وخامت شرایط زندگی در ناو حکایت دارد.
به گفته کنراد، پسرش از بسته شدن برخی دوشهای حمام، از کار افتادن رختشویخانه و وضعیت نامناسب غذا خبر داده و در یکی از پیامهای خود نوشته است که یک وعده غذایی شامل دو نان تورتیلا و حدود نصف فنجان برنج بوده است.
کنراد از مقامهای دولت آمریکا خواست شخصاً به لینکلن بروند و شرایطی را که خدمه با آن مواجه هستند از نزدیک مشاهده کنند.
از «کمک در راه است» تا «ما کمک میخواهیم»
انتشار این گزارشها اکنون معنای دیگری به واژه «کمک» داده است. دونالد ترامپ رئیسجمهوری آمریکا در جریان رخدادهای دیماه سال گذشته، با انتشار پیامی مداخلهجویانه مدعی شد «کمک در راه است.»
این عبارت پس از آن به یکی از کلیدواژههای تبلیغاتی عناصر ضدانقلاب در خارج از کشور تبدیل شد. آنها در تجمعات خود، با برافراشتن پرچمهای آمریکا و رژیم صهیونیستی و طرح شعارهای مداخلهجویانه، عملاً از تشدید فشار و اقدام نظامی علیه ایران حمایت کردند.
در همان مقطع، افزایش حضور نظامی آمریکا و حرکت ناوهای هواپیمابر به سوی منطقه از سوی برخی جریانهای معاند بهعنوان نشانهای از عملی شدن وعده ترامپ تعبیر شد. لینکلن در کانون این آرایش نظامی قرار داشت و جرالد آر. فورد نیز در ادامه برای تقویت توان نظامی آمریکا به منطقه اعزام شد.
اما اکنون کمتر از هفت ماه پس از آن نمایش تبلیغاتی، همان واژه از جهتی کاملاً متفاوت شنیده میشود. این بار «کمک» نه وعده رئیسجمهوری آمریکا برای اعمال فشار علیه ایران، بلکه درخواست خدمه لینکلن است که از دل این ناو پیام شنیده میشود.
ناوی که قرار بود حامل پیام تهدید و قدرتنمایی علیه ایران باشد، اکنون از درون خود پیام کمک مخابره میکند و خانوادههای خدمه آن در خاک آمریکا از مقامهای واشنگتن میخواهند به وضعیت فرزندانشان رسیدگی کنند.
فورد هم از فرسایش در امان نماند
نشانههای فرسایش روان نظامیان آمریکایی تنها به لینکلن محدود نیست. ناو هواپیمابر جرالد آر. فورد نیز در جریان مأموریت طولانی خود با مشکلاتی مواجه شده و این مساله پرسشهایی را درباره شرایط خدمه و آمادگی عملیاتی آن ایجاد کرده است.
روزنامه گاردین در گزارشی درباره این ناو از آتشسوزی، مشکلات سرویسهای بهداشتی و سقوط روحیه خدمه خبر داد. بر اساس این گزارش، آتشسوزی در بخش رختشویخانه موجب شد نزدیک به ۲۰۰ ملوان به دلیل آثار ناشی از دود تحت رسیدگی پزشکی قرار گیرند و حدود ۱۰۰ محل خواب خدمه نیز آسیب ببیند.
جرالد آر. فورد سرانجام پس از مأموریتی ۲۹۵ روزه به آمریکا بازگشت. پیت هگست وزیر دفاع آمریکا در جلسه کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان اذعان کرد مقامهای نیروی دریایی درباره پیامدهای تمدید مأموریت این ناو برای آمادگی عملیاتی و نگهداری تجهیزات هشدار داده بودند.
مجموع این گزارشها، تصویری کاملاً متفاوت از نمایش قدرتی ترسیم میکند که واشنگتن با اعزام ناوهای چند میلیارد دلاری به منطقه در پی القای آن بود. پشت عرشههایی که جنگندههای آمریکایی از آنها برای حمله به ایران به پرواز درمیآمدند، هزاران نیروی انسانی قرار دارند که اکنون روایتهای آنان و خانوادههایشان از خستگی مفرط، فشار روانی، کمبود امکانات و نگرانی از ادامه مأموریتی بیپایان، به رسانههای خود آمریکا راه یافته است.
این بار دیگر سخن از قدرت موشکها، جنگندهها و ناوهای غولپیکر نیست. خانوادههای نظامیان آمریکایی از فرسودگی روانی فرزندانشان میگویند، خدمه از خستگی فریاد میزنند و مقامهای نیروی دریایی حتی قادر نیستند زمانی مشخص برای پایان مأموریت اعلام کنند.
لینکلن که قرار بود نماد قدرتنمایی و فشار نظامی واشنگتن علیه ایران باشد، اکنون خود در باتلاق یک مأموریت فرسایشی گرفتار شده است که صدای کمک از آن نه در تهران، بلکه از عرشه ناو و از میان خانوادههای نظامیان آمریکایی در سندیگو به گوش میرسد.
