به گزارش ایرنا، در بخشی از روستاهای مازندران، تا همین چند سال پیش پیدا کردن یک نقطه برای برقراری تماس یا ارسال یک پیام ساده، خودش بخشی از زندگی روزمره بود. فاصله چند کیلومتری با شهر، گاهی مترادف با خاموشی ارتباطی بود؛ مسئلهای که در مناطق کوهستانی و جنگلی و بهویژه برخی نقاط غرب استان، بیشتر خود را نشان میداد.
حالا شرایط تغییر کرده است. دکلهای جدید در نقاط مختلف استان نصب شدهاند، فیبر نوری مسیرهای تازهای برای انتقال داده باز کرده و روستاهای بیشتری به شبکه ارتباطی پرسرعت متصل شدهاند. با این حال، توسعه زیرساخت پایان ماجرا نیست. گلایه از کیفیت آنتندهی، قطعیهای ناشی از سرقت تجهیزات، مشکلات برق و ضعف پوشش در برخی نقاط گردشگری نشان میدهد شبکه ارتباطی مازندران، همزمان با توسعه، همچنان با چالش نگهداری و ارتقای کیفیت مواجه است.
ارتباطات؛ زیرساختی برای همه فصلها
مازندران استانی نیست که نیاز ارتباطی آن فقط با جمعیت ثابتش سنجیده شود. در بخش زیادی از سال، جادههای استان شاهد ورود حجم زیادی از مسافران و گردشگران است و همین موضوع فشار بیشتری بر زیرساختهای ارتباطی وارد میکند. در روستاها نیز اینترنت دیگر یک امکان جانبی محسوب نمیشود.
دانشآموزی که به آموزش مجازی نیاز دارد، کشاورزی که محصولش را در فضای مجازی عرضه میکند، صاحب اقامتگاهی که مشتری را از طریق اینترنت جذب میکند و کسبوکاری که پرداختهایش را آنلاین انجام میدهد، همگی به شبکهای نیاز دارند که فقط «وجود داشته باشد» کافی نیست؛ شبکه باید پایدار و باکیفیت هم باشد.
از همین منظر، توسعه ارتباطات را میتوان بخشی از توسعه اقتصادی و اجتماعی استان دانست؛ زیرساختی که هم برای شهر اهمیت دارد و هم برای روستایی که شاید چند کیلومتر با نزدیکترین مرکز شهری فاصله داشته باشد.
اهمیت این تحول در مازندران دوچندان است. یک روستای متصل به اینترنت پایدار، تنها صاحب یک سرویس ارتباطی جدید نشده است؛ امکان استفاده از آموزش آنلاین، خدمات بانکی و دولتی، فروش اینترنتی محصولات و توسعه کسبوکارهای محلی را نیز پیدا میکند. در مناطق گردشگری نیز کیفیت ارتباطات بخشی از زیرساخت خدمات به گردشگر است؛ موضوعی که اسماعیل اعزی، مدیرکل ارتباطات و فناوری اطلاعات مازندران، نیز در آخرین گفتوگوی خود بر آن تأکید …
