به گزارش گروه علمی ایرنا، فاضلاب در نگاه نخست پسماندی است که باید هرچه سریعتر از محیط زندگی انسان دور شود، اما پیشرفت فناوریهای نوین تصفیه آب این نگاه را تغییر داده است؛ چراکه فاضلاب در کنار آلایندهها، حاوی موادی مانند فلزات و مواد مغذی است که با استفاده از فناوریهای مناسب میتوان آنها را بازیابی و دوباره وارد چرخه تولید کرد.
میکا سیلانپا، پژوهشگر فنلاندی حوزه آب و محیطزیست و همکار بنیاد علم و فناوری مصطفی (ص)، از جمله پژوهشگرانی است که در مسیر فعالیتهای علمی خود بر توسعه فناوریهای نوین تصفیه آب، شیمی سبز، فرآیندهای الکتروشیمیایی و نانوجاذبها تمرکز کرده است.
وی در مصاحبهای که در نخستین سفر خود به ایران با بنیاد علم و فناوری مصطفی (ص) انجام داد، درباره آینده فناوریهای آب صحبت کرد و معتقد بود که تصفیه آب نباید فقط به حذف آلایندهها ختم شود. به بیان سادهتر، اگر در یک فرایند تصفیه، یک آلاینده را از آب حذف کنیم، اما در مقابل مقدار زیادی پسماند به محیط وارد شود، هنوز نمیتوان آن را یک راه حل کامل دانست. از این رو، فناوریهای آینده باید علاوهبر کارایی در حذف آلایندهها، تا حد امکان مصرف انرژی و تولید پسماند را کاهش دهند و حتی بتوانند مواد ارزشمند موجود در فاضلاب را بازیابی کنند. او همچنین در این مصاحبه اشاره میکند که حدود ۸۰ درصد فاضلاب تولیدشده بدون تصفیه وارد محیطهای آبی میشود و افزایش جمعیت میتواند این مشکل را جدیتر کند.
یکی از ویژگیهای پژوهشهای سیلانپا، توجه او به پیچیدگی واقعی آب و شرایطی است که کیفیت آن را تعیین میکنند. آب طبیعی فقط از مولکولهای هیدروژن و اکسیژن تشکیل نشده، بلکه حاوی مواد معدنی، ترکیبات آلی، میکروارگانیسمها و انواع مختلف آلایندههاست. مقدار و نوع این ترکیبات نیز می تواند با عواملی مانند دما، فصل، شرایط اقلیمی و فعالیتهای انسانی تغییر کند.
در پژوهشهای او درباره مواد آلی طبیعی توضیح داده شده است که این ترکیبات میتوانند رنگ و بوی آب را تغییر دهند، عملکرد غشاهای تصفیه را کاهش دهند، با فلزات سنگین کمپلکس تشکیل دهند و حتی هنگام گندزدایی، به تشکیل محصولات جانبی خطرناکی منجر شوند که برای سلامت انسان مضر هستند. این موضوع نشان میدهد که حذف آلایندهها تنها بخشی از مسئله است و مدیریت کیفیت آب نیازمند …
