به گزارش ایرنا، بعضی روزها در گذر زمان تنها یک عدد در تقویم باقی نمیمانند، بلکه به خاطره مشترک یک ملت تبدیل میشوند روزهایی که هر بار مرورشان، قلبها را به تپش درمیآورد و انسان را به احترام بزرگی و فداکاری کسانی وا میدارد که تاریخ را با خون دل، صبر و استقامت نوشتهاند ۲۶ مرداد از جمله همین روزهاست روزی که پس از سالها دوری، چشمهای منتظر به جادهها دوخته شد و نسیم آزادی خبر بازگشت مردانی را آورد که سالها در بند دشمن بودند اما روحشان هرگز تسلیم نشد.
آن روز ایران به استقبال فرزندان خود رفت فرزندانی که سالهای جوانی را در غربت گذرانده بودند، اما عشق به وطن و آرمانهایشان را لحظهای فراموش نکردند مادرانی که سالها با قاب عکس عزیزانشان زندگی کرده بودند، پدرانی که هر صبح را با امید خبری تازه آغاز میکردند، همسرانی که صبر را در سکوت آموخته بودند و کودکانی که رویای دیدار دوباره پدر را در دل پرورش داده بودند، سرانجام شاهد لحظهای شدند که سالها انتظارش را کشیده بودند.
بازگشت آزادگان تنها بازگشت چند هزار انسان از یک سرزمین بیگانه نبود بازگشت خاطره، ایمان، امید و مقاومت بود، آنان با خود روایت روزهایی را آوردند که در آن انسان برای حفظ کرامت خود، باید بزرگترین آزمونهای زندگی را پشت سر میگذاشت. مردانی که در بند بودند اما آزادگی را زندگی کردند
اسارت برای آزادگان یک واژه ساده نبود مجموعهای از سالهای دشوار، لحظههای سنگین و آزمونهای طاقتفرسا بود آنان در اردوگاههای رژیم بعثی با محدودیتها، شکنجهها و فشارهای فراوان روبهرو شدند اما آنچه دشمن نتوانست به اسارت بگیرد، روح بلند، ایمان استوار و امید آنان بود.
آزادگان ثابت کردند که آزادی تنها به معنای رهایی جسم از دیوارها و حصارها نیست انسان میتواند در پشت میلهها نیز آزاد باشد، اگر اندیشهاش در مسیر حق حرکت کند و قلبش به ایمان و امید روشن باشد.
آنان در شرایطی که دشمن میخواست شخصیت و هویتشان را زیر فشار قرار دهد با حفظ ارزشهای دینی و ملی خود، به نمادی از مقاومت تبدیل شدند.
هر روز اسارت آنان برگ تازهای از یک کتاب بزرگ بود کتابی که صفحات آن با صبر نوشته شد و با ایمان ورق خورد در آن سالها، اردوگاههای دشمن شاهد صحنههایی بود که شاید در هیچ کتابی نتوان همه آنها را نوشت جوانانی …
