به گزارش ایرنا، بعضی روزها در گذر زمان تنها یک عدد در تقویم باقی نمیمانند، بلکه به خاطره مشترک یک ملت تبدیل میشوند روزهایی که هر بار مرورشان، قلبها را به تپش درمیآورد و انسان را به احترام بزرگی و فداکاری کسانی وا میدارد که تاریخ را با خون دل، صبر و استقامت نوشتهاند ۲۶ مرداد از جمله همین روزهاست روزی که پس از سالها دوری، چشمهای منتظر به جادهها دوخته شد و نسیم آزادی خبر بازگشت مردانی را آورد که سالها در بند دشمن بودند اما روحشان هرگز تسلیم نشد.
آن روز ایران به استقبال فرزندان خود رفت فرزندانی که سالهای جوانی را در غربت گذرانده بودند، اما عشق به وطن و آرمانهایشان را لحظهای فراموش نکردند مادرانی که سالها با قاب عکس عزیزانشان زندگی کرده بودند، پدرانی که هر صبح را با امید خبری تازه آغاز میکردند، همسرانی که صبر را در سکوت آموخته بودند و کودکانی که رویای دیدار دوباره پدر را در دل پرورش داده بودند، سرانجام شاهد لحظهای شدند که سالها انتظارش را کشیده بودند.
بازگشت آزادگان تنها بازگشت چند هزار انسان از یک سرزمین بیگانه نبود بازگشت خاطره، ایمان، امید و مقاومت بود، آنان با خود روایت روزهایی را آوردند که در آن انسان برای حفظ کرامت خود، باید بزرگترین آزمونهای زندگی را پشت سر میگذاشت. مردانی که در بند بودند اما آزادگی را زندگی کردند
اسارت برای آزادگان یک واژه ساده نبود مجموعهای از سالهای دشوار، لحظههای سنگین و آزمونهای طاقتفرسا بود آنان در اردوگاههای رژیم بعثی با محدودیتها، شکنجهها و فشارهای فراوان روبهرو شدند اما آنچه دشمن نتوانست به اسارت بگیرد، روح بلند، ایمان استوار و امید آنان بود.
آزادگان ثابت کردند که آزادی تنها به معنای رهایی جسم از دیوارها و حصارها نیست انسان میتواند در پشت میلهها نیز آزاد باشد، اگر اندیشهاش در مسیر حق حرکت کند و قلبش به ایمان و امید روشن باشد.
آنان در شرایطی که دشمن میخواست شخصیت و هویتشان را زیر فشار قرار دهد با حفظ ارزشهای دینی و ملی خود، به نمادی از مقاومت تبدیل شدند.
هر روز اسارت آنان برگ تازهای از یک کتاب بزرگ بود کتابی که صفحات آن با صبر نوشته شد و با ایمان ورق خورد در آن سالها، اردوگاههای دشمن شاهد صحنههایی بود که شاید در هیچ کتابی نتوان همه آنها را نوشت جوانانی که رنج خود را پنهان میکردند تا روحیه دیگران حفظ شود، کسانی که سهم اندک خود را با همرزمانشان تقسیم میکردند و دلهایی که در سختترین لحظات به امید آینده روشن میتپید.
مردانی که در بند بودند اما آزادگی را زندگی کردند
اسارت، برای آزادگان یک واژه ساده نبود؛ مجموعهای از سالهای دشوار، لحظههای سنگین و آزمونهای طاقتفرسا بود. آنان در اردوگاههای رژیم بعثی با محدودیتها، شکنجهها و فشارهای فراوان روبهرو شدند، اما آنچه دشمن نتوانست به اسارت بگیرد، روح بلند، ایمان استوار و امید آنان بود.
آزادگان ثابت کردند که آزادی تنها به معنای رهایی جسم از دیوارها و حصارها نیست؛ انسان میتواند در پشت میلهها نیز آزاد باشد، اگر اندیشهاش در مسیر حق حرکت کند و قلبش به ایمان و امید روشن باشد.
آنان در شرایطی که دشمن میخواست شخصیت و هویتشان را زیر فشار قرار دهد، با حفظ ارزشهای دینی و ملی خود، به نمادی از مقاومت تبدیل شدند.
هر روز اسارت آنان، برگ تازهای از یک کتاب بزرگ بود؛ کتابی که صفحات آن با صبر نوشته شد و با ایمان ورق خورد. در آن سالها، اردوگاههای دشمن شاهد صحنههایی بود که شاید در هیچ کتابی نتوان همه آنها را نوشت؛ جوانانی که رنج خود را پنهان میکردند تا روحیه دیگران حفظ شود، کسانی که سهم اندک خود را با همرزمانشان تقسیم میکردند و دلهایی که در سختترین لحظات، به امید آینده روشن میتپید. روایت هزاران دل بیقرار و خانوادههایی که با امید زیستند
پشت هر آزاده، خانوادهای ایستاده بود که سالها طعم تلخ انتظار را چشید. انتظار، واژه کوچکی است اما برای خانوادههای آزادگان، معنایی به بزرگی سالهای دوری داشت. سالهایی که هر زنگ تلفن، هر خبر و هر نشانهای میتوانست قلبی را امیدوار یا نگران کند.
مادرانی بودند که با دعاهای شبانه، نام فرزندشان را زمزمه میکردند؛ پدرانی که با صبر و سکوت، غم دوری را تحمل میکردند؛ همسرانی که سالهای جوانی خود را با خاطره عزیزانشان سپری کردند و فرزندانی که با تصویر پدری در قاب عکس، بزرگ شدند. برای آنان، روز بازگشت آزادگان، تنها یک اتفاق تاریخی نبود؛ روز تولد دوباره خانوادهها و پایان سالهای چشمبهراهی بود.
آنچه این انتظار را قابل تحمل میکرد، امیدی بود که در دلها زنده مانده بود؛ امید به اینکه روزی درهای اسارت گشوده خواهد شد و عزیزانشان با سربلندی بازخواهند گشت. سرانجام آن روز فرا رسید و اشکهای سالهای دوری، جای خود را به اشکهای شوق داد. آزادگان؛ پرچمداران مکتب ایثار و ادامهدهندگان راه مقاومت
آزادگان سرافراز نماد نسلی هستند که دفاع از ارزشها را تنها در میدان نبرد خلاصه نکردند آنان در دوران جنگ، مدافعان خاک و مردم بودند و در دوران اسارت، مدافعان ایمان، امید و عزت انسانی. مقاومت آنان نشان داد که قهرمانی تنها در لحظههای پیروزی آشکار نمیشود گاهی بزرگترین قهرمانی، ایستادن در سختترین شرایط و حفظ امید در دل تاریکی است.
این مردان از مکتب عاشورا آموخته بودند که انسان آزاده حتی اگر در ظاهر محدود شود میتواند در اوج بزرگی و عزت باقی بماند آنان با صبر خود معنای واقعی وفاداری را نشان دادند و ثابت کردند که ارزشهای انسانی با هیچ قدرتی قابل شکست نیست.
آزادگان تصویر زندهای از شهدا و یادگاران دوران دفاع مقدس هستند کسانی که سالها پس از پایان نبرد نیز با روایت مقاومت خود فرهنگ ایثار را زنده نگه داشتند و به نسلهای بعد آموختند که استقلال و سربلندی، حاصل فداکاری انسانهایی است که از خود گذشتند. ۲۶ مرداد؛ میراثی برای امروز و فردا
سالروز ورود آزادگان فرصتی برای مرور خاطرات گذشته و انتقال ارزشهایی است که آنان با زندگی خود به اثبات رساندند فرهنگ آزادگی تنها متعلق به یک دوره تاریخی نیست بلکه درسی همیشگی درباره ایستادگی، مسئولیتپذیری، وفاداری و دفاع از حقیقت است.
امروز یاد آزادگان به ما یادآوری میکند که امنیت، آرامش و سربلندی یک ملت حاصل تلاش انسانهایی است که در بزنگاههای تاریخی منافع شخصی خود را کنار گذاشتند و راه فداکاری را انتخاب کردند.
۲۶ مرداد روز تجلیل از مردانی است که سالهای اسارت را به مدرسهای برای مقاومت تبدیل کردند مردانی که از دل رنج، امید ساختند و از دل غربت، حماسه آفریدند. آزادگان، روایت زنده عزت و ایستادگی ملت ایران در سالهای اسارت هستند
مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران سیستان و بلوچستان با تبریک ۲۶ مردادماه سالروز بازگشت غرورآفرین آزادگان به میهن اسلامی گفت: آزادگان سرافراز با صبر، ایمان و استقامت در سال های دشوار اسارت سند زنده عزت و اقتدار ملت ایران هستند و تکریم آنان پاسداشت فرهنگ ایثار و مقاومت است.
مجتبی میرحسینی در گفتوگو با خبرنگار ایرنا افزود: آزادگان، قهرمانان خاموشی هستند که سالها در اسارت دشمن با تکیه بر ایمان و اعتقادات خود ایستادگی کردند و اجازه ندادند فشارها و سختیهای اسارت اراده و عزت آنان را درهم بشکند.
وی افزود: ۲۶ مرداد تنها یک مناسبت تقویمی نیست بلکه یادآور بازگشت مردانی است که سالها رنج دوری از وطن و شکنجههای دوران اسارت را تحمل کردند و با سربلندی به میهن بازگشتند. این روز فرصتی است تا نسل امروز با حماسه، صبر و استقامتی که آزادگان در تاریخ این سرزمین به یادگار گذاشتهاند بیشتر آشنا شود.
مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران سیستان و بلوچستان با اشاره به ضرورت توجه ویژه به آزادگان و خانوادههای آنان تصریح کرد: تکریم آزادگان نباید به یک مراسم و مناسبت محدود شود بلکه باید در رفتار، خدمترسانی و برنامههای فرهنگی و اجتماعی دستگاههای اجرایی جایگاه والای این افراد همواره مورد توجه قرار گیرد.
وی ادامه داد: آزادگان گنجینههای زنده فرهنگ ایثار و مقاومت هستند و خاطرات و تجربیات آنان سرمایهای ارزشمند برای انتقال به نسلهای آینده است. اگر میخواهیم فرهنگ ایثار و شهادت در جامعه زنده و پویا بماند باید روایت این مردان بزرگ را به نسل جوان منتقل کنیم و اجازه ندهیم حماسههای آنان در گذر زمان به فراموشی سپرده شود.
میرحسینی بیان کرد: سیستان و بلوچستان مفتخر است که ۵۱۴ ستونِ استوار از صبر و حریت را در جمع خود دارد این ۵۱۴ آزاده تنها یک آمار اداری نیستند بلکه ۵۱۴ دارایی استراتژیک و کپسول حیات انقلاب و دایره المعارف مقاومت هستند چراکه نسل جوان ما نگاه میکند که ما با سرمایههای انسانیِ نظام چگونه رفتار میکنیم اگر تکریمِ ایثارگر تبدیل به سند افتخار ملی شود جوان امروز حس میکند که در این سرزمین فداکاری ارزش محسوب میشوند.
