به گزارش ایرنا، فضای رسانه ها در آستانه روز خبرنگار از حرف های کلیشه ای در مدح خبرنگاری و ستایش رسالت خبرنگاران و حرمت و پاسداشت قلم لبریز می شود و از سوی دیگر خبرنگاران و فعالان و مدیران رسانه ای به این مناسبت دوباره مصیب خوانی های هرساله، از پاسخ نگویی مدیران تا حمایت های انجام نشده و انباشت مطالبات را از سر می گیرند.
بعید است ۱۸ سال پس از نامگذاری روز خبرنگار، دیگر حرف و کلامی برای تمجید از خبرنگاران ناگفته و گله و شکایتی از سوی خبرنگاران در دل و بر زبان قلم مانده باشد.
در کنار همه این ها، هر ساله قول و قرارها برای رسیدگی به وضعیت کاری و حرفه ای و بیمه ای و معیشتی خبرنگاران هم تمدید و تا رسیدن روز خبرنگار سال بعد اعتبارشان منقضی می شود، با این وضعیت دیگر جای چندانی برای حرف زدن و نوشتن از خبرنگار و روزش باقی نمی ماند.
اینچنین است که با اندکی واقع بینی می توان اعتراف کرد که دیگر نه تبریک های دولتی می چسبد و نه می توان در توصیف های پرطمطراق اندر باب اهمیت و جایگاه خبرنگاران و رسالت اصحاب رسانه، رگه های پررنگی از حقیقت و صداقت یافت.
در سال هایی که از سر گذرانده ایم رسانه ها به ویژه در مقیاس محلی و استانی، بیشتر جایی برای انباشتن ذهن مخاطب از " وی گفت " ، "وی افزود" های مدیران بوده است و شعار زیبای آگاهی بخشی رسانه ها نیز به تزریق اطلاعات و داده های آماری در قالب گزارش …
