به گزارش ایرنا، فضای رسانه ها در آستانه روز خبرنگار از حرف های کلیشه ای در مدح خبرنگاری و ستایش رسالت خبرنگاران و حرمت و پاسداشت قلم لبریز می شود و از سوی دیگر خبرنگاران و فعالان و مدیران رسانه ای به این مناسبت دوباره مصیب خوانی های هرساله، از پاسخ نگویی مدیران تا حمایت های انجام نشده و انباشت مطالبات را از سر می گیرند.
بعید است ۱۸ سال پس از نامگذاری روز خبرنگار، دیگر حرف و کلامی برای تمجید از خبرنگاران ناگفته و گله و شکایتی از سوی خبرنگاران در دل و بر زبان قلم مانده باشد.
در کنار همه این ها، هر ساله قول و قرارها برای رسیدگی به وضعیت کاری و حرفه ای و بیمه ای و معیشتی خبرنگاران هم تمدید و تا رسیدن روز خبرنگار سال بعد اعتبارشان منقضی می شود، با این وضعیت دیگر جای چندانی برای حرف زدن و نوشتن از خبرنگار و روزش باقی نمی ماند.
اینچنین است که با اندکی واقع بینی می توان اعتراف کرد که دیگر نه تبریک های دولتی می چسبد و نه می توان در توصیف های پرطمطراق اندر باب اهمیت و جایگاه خبرنگاران و رسالت اصحاب رسانه، رگه های پررنگی از حقیقت و صداقت یافت.
در سال هایی که از سر گذرانده ایم رسانه ها به ویژه در مقیاس محلی و استانی، بیشتر جایی برای انباشتن ذهن مخاطب از " وی گفت " ، "وی افزود" های مدیران بوده است و شعار زیبای آگاهی بخشی رسانه ها نیز به تزریق اطلاعات و داده های آماری در قالب گزارش عملکرد ترجمه شده است.
اما نباید بی انصافی کرد و نوشتن از مشکلات مردم و دغدغه هایشان در رسانه ها را نادیده گرفت، در این شرایط همچنان خبرنگاران و رسانه هایی هستند که نوشتن از مردم را فراموش نکرده اند.
این دغدغه مندی می تواند از گلایه ساکنان یک کوچه در محله ۲ هزار بندرعباس به نداشتن سطل زباله تا اعتراض فراگیر و جمعی در سراسر هرمزگان برای حل نشدن صف های طولانی بنزین در هرمزگان را شامل شود.
آنچه این دغدغه مندی رسانه ای باقیمانده را به دلسردی های پیش رونده تبدیل می کند، بی اثر بودن انتشار این مشکلات و نادیده و ناخوانده گرفتن آنها توسط مسئولان و متولیان است.
این در حالیست که توجه عملی بدنه مدیریتی به حل مشکلات مطرح شده در رسانه ها، می تواند کارآمدترین روش برای حفظ شانیت و جایگاه خبرنگاران باشد.
