نزدیکی آمریکای لاتین به تل‌آویو؛ میان‌بر یا قمار پرهزینه؟

به گزارش روز یکشنبه ایرنا از تارنمای تحلیلی ریسپانسیبل استیت‌کرفت، در ماه‌های نخست پس از آغاز تجاوز رژیم اسرائیل به غزه، سران آمریکای لاتین به‌ عنوان برخی از تندترین منتقدان جهانی کارزار نظامی صهیونیستی ظاهر شدند.

گوستاوو پترو رئیس‌جمهوری وقت کلمبیا، از نخستین رهبران جهان بود که اقدامات اسرائیل را «نسل‌کشی» خواند. شیلی و هندوراس سفیران خود را از تل‌آویو فراخواندند و بلیز و بولیوی نیز روابط دیپلماتیک خود را با تل‌آویو قطع کردند.

اما تنها ۲ سال بعد، در سراسر منطقه، کشورهایی که از تل‌آویو فاصله گرفته بودند، اکنون با سرعت در حال ترمیم روابط هستند و عجیب نیست که این‌ها همان رهبران و سرانی هستند که تلاش برای جلب رضایت دولت دونالد ترامپ در واشنگتن را نیز در اولویت قرار داده‌اند.

وزیر امور خارجه ونزوئلا دوشنبه گذشته اعلام کرد که این کشور برای نخستین‌بار از سال ۲۰۰۹ خدمات کنسولی با رژیم صهیونیستی را از سر می‌گیرد؛ تصمیمی که پس از ربوده‌شدن نیکلاس مادورو رئیس‌جمهوری ونزوئلا توسط نیروهای آمریکایی، چرخشی گسترده در سیاست خارجی این کشور به ‌حساب می‌آید.

آبلاردو دِ لا اسپرییا رئیس‌جمهوری راستگرای جدید کلمبیا، چند روز پس از آغاز به کار اعلام کرد که این کشور ادعای حاکمیت رژیم اسرائیل بر بلندی‌های اشغالی جولان را به رسمیت می‌شناسد.

کلمبیا یکی از تنها دو کشور جهان است که چنین موضعی را اتخاذ کرده است؛ پیش از آن، آمریکا در دوره نخست ریاست‌جمهوری ترامپ این کار را انجام داده بود. شیلی و هندوراس نیز به تازگی و برای نخستین‌بار از نوامبر ۲۰۲۳، سفیران خود را به ‌ترتیب به تل‌آویو و قدس اشغالی بازگرداندند.

تحلیلگران به ریسپانسیبل استیت‌کرفت گفتند که هرچند ممکن است انگیزه‌های ایدئولوژیک، اقتصادی یا امنیتیِ ویژه هر کشور در کار باشد، اما این چرخش اساسا به‌عنوان راهی برای جلب رضایت دولت ترامپ عمل می‌کند.

مارتا تاویل کوری استاد کالج مکزیک که سیاست خارجی کشورهای آمریکای لاتین در برابر خاورمیانه را مطالعه می‌کند، معتقد است: نسل تازه‌ای از راستگرایان [در آمریکای لاتین]، از نزدیکی به اسرائیل به‌عنوان راهی برای نشان‌دادن همسویی با واشنگتن استفاده می‌کنند.

وی افزود: هر دولت این رابطه را از دریچه عوامل سیاسی داخلی خود تفسیر می‌کند.

برای …