به گزارش ایرنا، پس از گذشت ۶ روز از جانباختن ۵ جوان در منطقه شنا ممنوع توسکاسرای رامسر، اگرچه از سوی مدعیالعموم پرونده قضایی برای بررسی ابعاد حادثه و مقصران احتمالی تشکیل شده، اما همچنان پرونده این حادثه در فضای حقیقی و مجازی در ذهن افکار عمومی باز است و گمانهزنیها درباره دلایل وقوع این حادثه تلخ ادامه دارد.
این حادثه در شرایطی رخ داد که منطقه توسکاسرا در محدوده شنا ممنوع قرار داشت، تابلوهای هشدار در نقاط مختلف نصب شده بود و پیش از آن نیز اطلاعیههایی درباره تعطیلی فعالیتهای دریایی به دلیل شرایط نامساعد جوی منتشر شده بود؛ با این حال، بیتوجهی به این هشدارها به حادثهای منجر شد که بار دیگر ضرورت بازنگری در شیوه مدیریت ایمنی سواحل و نحوه انتقال پیامهای هشدار به جامعه را مطرح کرد.
ایرنا پیش از این در گزارشی به این موضوع پرداخته بود که برخی کارشناسان معتقدند عبارتهایی مانند «شنا ممنوع» سالها بدون تغییر تکرار شدهاند و همین تکرار مداوم، به جای آنکه نقش بازدارنده داشته باشد، به تدریج آنها را به بخشی از پسزمینه ذهنی مخاطبان تبدیل کرده است؛ به گونهای که تابلو دیده میشود، اما الزاماً رفتار را تغییر نمیدهد.
در واقع، مسئله تنها وجود یک پیام هشدار نیست، بلکه میزان اثرگذاری آن بر رفتار افراد است. در بسیاری از موارد، انسانها خطر را نه براساس یک پیام رسمی، بلکه براساس تجربههای مشاهدهشده خود و رفتار اطرافیان ارزیابی میکنند.
وقتی فردی میبیند گروهی از مردم در محدودهای که شنا در آن ممنوع اعلام شده وارد آب میشوند و بدون حادثه از دریا خارج میشوند، ممکن است رفتار جمعی را معتبرتر از هشدار رسمی تلقی کند. در چنین شرایطی، هنجار غیررسمی جامعه میتواند بر پیام ایمنی غلبه کند.
اما پرسش اساسی اینجاست که آیا صرف نصب تابلوهای هشدار میتواند برای مدیریت خطر در سواحل کافی باشد؟ یا باید شیوه اطلاعرسانی، بازتولید پیامهای ایمنی و حتی نحوه مواجهه با رفتارهای پرخطر تغییر کند؟
ضرورت شکلگیری نظام جامع ایمنی سواحل
در کنار بحث تغییر زبان هشدارها و تولید پیامهایی که بتواند احساس مسئولیت و حساسیت مخاطب را افزایش دهد، برخی کارشناسان معتقدند موضوع باید از زاویهای گستردهتر و در چارچوب مدیریت …
