سیدحسین آرامی روز شنبه در گفتوگو با خبرنگار ایرنا با اشاره به چالشهای فزاینده مناطق بیابانی نظیر خشکسالیهای مستمر، فرسایش شدید خاک و طوفانهای گرد و غبار اظهار کرد: تغییرات اقلیمی و کاهش منابع آبی، بازگشت به خرد بومی و تلفیق آن با دانش مدرن را برای مدیریت بهینه منابع آب و خاک بیش از هر زمان دیگری ضروری کرده است.
وی با برشمردن روشهای کهن مدیریت منابع افزود: حفر سازههای سنتی برای ذخیرهسازی روانابها، احداث قناتهای رودخانهای برای انتقال آب با حداقل تلفات، تراسبندی اراضی شیبدار جهت کاهش فرسایش و استفاده از مالچهای طبیعی و گیاهان پوششی مقاوم برای تثبیت ماسههای روان، نمونههایی از مهندسی منابع است که در صورت احیا میتواند به افزایش تابآوری اکوسیستمها و کاهش کانونهای ریزگرد منجر شود.
این پژوهشگر با تبیین عوامل مهجور ماندن این دانش، کاهش انتقال تجربیات بیننسلی، روی آوردن به فناوریهای پرهزینه وارداتی و غفلت نظامهای آموزشی از مستندسازی این میراث را از دلایل اصلی فراموشی آنها دانست.
آرامی تشکیل بانک اطلاعاتی از روشهای بومی، حمایت از پژوهشهای میدانی برای ارزیابی کارایی این فناوریها و گنجاندن مبانی دانش بومی در سرفصلهای آموزشی را راهکارهای اصلی برای احیای این میراث علمی برشمرد و تاکید کرد: این اقدام ضمن کاهش هزینههای اجرایی بیابانزدایی، نقش کلیدی در ارتقای امنیت غذایی و معیشت پایدار مناطق خشک …
