کد خبر: 787401 | ۱۴۰۵/۰۵/۳۰ ۱۶:۳۳:۰۰ اعتمادآنلاین |
سخنگوی پلیس خبر داد
به گزارش ایسنا سردار سعید منتظر المهدی افزود: مرزبانان هنگ مرزی سراوان با اشراف اطلاعاتی و آمادگی عملیاتی، شب گذشته تحرکات یک گروهک مسلح که قصد ورود غیرقانونی به کشور و انجام اقدامات خرابکارانه داشتند را شناسایی و موضوع را در دستور کار قرار دادند.
وی افزود: در این عملیات ، مسیر ورود عناصر مسلح را مسدود کردند و در جریان درگیری، ضمن مقابله با آنان، یکی از عناصر این گروهک را به هلاکت رساندند.
بنا به اعلام خبرگزاری پلیس، منتظرالمهدی در پایان گفت: اعضای باقیمانده گروهک پس از مواجهه با واکنش مرزبانان، از محل متواری شدند و به سمت خاک کشور مقابل گریختند. در پاکسازی محل درگیری، مقادیری سلاح و تجهیزات ارتباطی کشف و ضبط شد.
اخبار مرتبط ببینید | محسن رضایی: نیروهای مسلح برای حفظ ایران از هیچ تلاشی دریغ نمیکنند سردار جوانی: اقدامات ما تاکنون تدافعی بوده؛ ممکن است تهاجمی هم بشود
صفحه سیاست-
سردار ابنالرضا، سرپرست وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، در پیامی به مناسبت ۳۱ مرداد، روز صنعت دفاعی، تأکید کرد که قدرت دفاعی امروز ایران برای جنگطلبی نیست، بلکه ابزاری برای جلوگیری از جنگ و تجاوز است.
این موضع را میتوان بخشی از یک راهبرد روشن در حوزه امنیت ملی دانست؛ راهبردی که میان «توانایی برای جنگ» و «تمایل به جنگ» تفاوت قائل میشود. بر اساس این نگاه، کشوری که از توان دفاعی و قدرت پاسخگویی کافی برخوردار باشد، در برابر محاسبات اشتباه دشمنان آسیبپذیری کمتری خواهد داشت. بازدارندگی؛ حلقه اصلی راهبرد دفاعی ایران
تجربه سالهای گذشته در منطقه نشان داده است که ضعف دفاعی یک کشور لزوماً به معنای کاهش احتمال جنگ نیست. در بسیاری از موارد، زمانی که طرف مقابل تصور کند هزینه اقدام نظامی پایین خواهد بود، احتمال افزایش فشار و حتی تجاوز بیشتر میشود.
از این منظر، توسعه صنعت دفاعی ایران را میتوان تلاشی برای افزایش هزینه هرگونه ماجراجویی نظامی علیه کشور دانست. موشکها، پهپادها، سامانههای پدافندی و سایر تجهیزات دفاعی، در چنین چارچوبی صرفاً ابزارهای نظامی نیستند؛ بلکه بخشی از معادله بازدارندگی و امنیت ملی محسوب میشوند. ایران بر «عدم آغاز جنگ» تأکید دارد
یکی از بخشهای مهم اظهارات سرپرست وزارت دفاع، تأکید بر این گزاره است که ایران «هیچگاه آغازگر تجاوز به هیچ کشوری نبوده و نخواهد بود».
این تأکید از آن جهت اهمیت دارد که جمهوری اسلامی ایران تلاش میکند میان سیاست خارجی خود و نحوه استفاده از قدرت نظامی، یک خط تفکیک روشن ایجاد کند؛ به این معنا که افزایش توان نظامی الزاماً به معنای تغییر رویکرد کشور به سمت جنگافروزی نیست.
در واقع، پیام اصلی این موضع آن است که تهران خواهان جنگ نیست، اما برای دفاع از خود نیز حاضر به پذیرش هزینههای سنگین ناشی از ضعف و غافلگیری نخواهد بود. «اجازه تجاوز نمیدهیم»؛ بخش دوم پیام ایران
در کنار تأکید بر عدم تجاوز، بخش دوم پیام سردار ابنالرضا نیز اهمیت ویژهای دارد؛ اینکه ایران اجازه تجاوز نظامی به سرزمین، استقلال و امنیت خود را نخواهد داد.
این عبارت نشان میدهد که از نگاه مسئولان دفاعی کشور، بازدارندگی تنها با اعلام مواضع سیاسی ایجاد نمیشود و باید پشتوانه عملیاتی داشته باشد. هرچه توان دفاعی و آمادگی نیروهای مسلح افزایش یابد، محاسبه هزینه و فایده برای طرف مقابل نیز دشوارتر خواهد شد.
در شرایطی که منطقه غرب آسیا همچنان با بحرانهای امنیتی، درگیریهای نظامی و رقابت قدرتهای منطقهای و فرامنطقهای روبهرو است، چنین رویکردی اهمیت بیشتری پیدا میکند. صنعت دفاعی ایران؛ از تأمین تجهیزات تا ساخت قدرت ملی
روز صنعت دفاعی صرفاً یک مناسبت تقویمی برای معرفی تجهیزات نظامی نیست. طی سالهای گذشته، صنعت دفاعی ایران به یکی از حوزههای مهم توسعه فناوریهای بومی تبدیل شده است؛ حوزهای که هدف آن کاهش وابستگی خارجی و ایجاد توانایی داخلی برای پاسخ به تهدیدهای امنیتی است.
از این منظر، تأکید بر قدرت دفاعی را میتوان بخشی از سیاست افزایش تابآوری کشور دانست. هر اندازه وابستگی به منابع خارجی برای تأمین نیازهای دفاعی کاهش پیدا کند، امکان حفظ استقلال تصمیمگیری در شرایط بحرانی نیز افزایش خواهد یافت. پیام بازدارندگی ایران در شرایط پرتنش منطقه
پیام اخیر وزارت دفاع را میتوان در یک جمله خلاصه کرد؛ ایران جنگ را نمیخواهد، اما میخواهد توان جلوگیری از تحمیل جنگ را داشته باشد.
این رویکرد در نهایت بر یک اصل استوار است: صلح پایدار زمانی امکانپذیرتر است که طرف مقابل بداند تجاوز هزینه سنگینی خواهد داشت. بنابراین، تقویت توان دفاعی از نگاه تهران نه در تضاد با صلح، بلکه یکی از ابزارهای حفظ امنیت و جلوگیری از جنگ محسوب میشود.
به همین دلیل، سخنان سرپرست وزارت دفاع را باید فراتر از یک موضع مناسبتی ارزیابی کرد؛ پیامی که هم برای افکار عمومی داخلی و هم برای طرفهای خارجی دارد و بر استمرار سیاست «عدم آغاز تجاوز در کنار آمادگی کامل برای دفاع» تأکید میکند.
صفحه سیاست-
حزبالله لبنان در بیانیهای اقدام وزارت خزانهداری و وزارت خارجه آمریکا در اعمال تحریمهای جدید علیه این جنبش را محکوم کرد و آن را ادامه سیاستهای واشنگتن برای فشار سیاسی، مالی و امنیتی بر مقاومت دانست.
این اقدام آمریکا در شرایطی صورت گرفته که لبنان همچنان با پیامدهای سیاسی و امنیتی ناشی از تجاوزات رژیم صهیونیستی و مناقشه بر سر آینده مقاومت مواجه است. از این منظر، تحریمهای جدید تنها یک اقدام اقتصادی یا حقوقی نیست، بلکه میتواند بخشی از یک راهبرد گستردهتر برای اثرگذاری بر موازنه قدرت داخلی لبنان تلقی شود. تحریم حزبالله؛ فشار اقتصادی با هدف سیاسی
تحریمهای آمریکا علیه حزبالله طی سالهای گذشته یکی از ابزارهای اصلی واشنگتن برای محدود کردن منابع مالی و شبکه ارتباطی این جنبش بوده است. اما اهمیت اقدام اخیر را باید فراتر از جنبه اقتصادی آن بررسی کرد.
حزبالله معتقد است واشنگتن تلاش دارد با افزایش فشارهای مالی و سیاسی، شرایطی ایجاد کند که مقاومت در داخل لبنان بیش از گذشته تحت فشار قرار گیرد. در چنین شرایطی، تحریم میتواند به ابزاری برای تغییر رفتار بازیگران لبنانی و تأثیرگذاری بر فضای سیاسی این کشور تبدیل شود.
از نگاه حزبالله، آمریکا به جای فشار بر رژیم صهیونیستی برای عقبنشینی از جنوب لبنان و توقف حملات، مسیر فشار بر طرف لبنانی را انتخاب کرده است؛ رویکردی که این جنبش آن را تلاشی برای تغییر جهت منازعه و انتقال فشار از اسرائیل به ساختار داخلی لبنان میداند. چرا حزبالله آمریکا را متهم به ایجاد ناآرامی در لبنان میکند؟
مهمترین بخش بیانیه حزبالله، اتهام واشنگتن به تلاش برای ایجاد ناآرامی در لبنان است. این موضع نشان میدهد که حزبالله تحریمهای جدید را صرفاً اقدامی علیه خود نمیبیند، بلکه آن را در چارچوب تحولات سیاسی و امنیتی لبنان ارزیابی میکند.
لبنان در سالهای اخیر با بحرانهای اقتصادی، سیاسی و امنیتی متعددی روبهرو بوده است. در چنین محیط شکنندهای، افزایش فشار خارجی بر یکی از مهمترین بازیگران سیاسی و نظامی کشور میتواند به تشدید شکافهای داخلی منجر شود.
از همین رو، حزبالله تلاش دارد این پیام را منتقل کند که تحریمهای آمریکا ممکن است در ظاهر با هدف محدود کردن مقاومت اعمال شود، اما در سطحی وسیعتر میتواند بر ثبات سیاسی لبنان نیز اثر بگذارد. رابطه ایران و حزبالله؛ بخش مهم پیام سیاسی بیانیه
تأکید حزبالله بر «رابطه برادرانه» با جمهوری اسلامی ایران نیز بخش مهم دیگری از این بیانیه است. این جنبش این رابطه را مایه افتخار خود دانسته و به نقش ایران در بازسازی لبنان پس از جنگ سال ۲۰۰۶ اشاره کرده است.
این موضعگیری در واقع پاسخی مستقیم به تلاشهای آمریکا برای قرار دادن ارتباط حزبالله و ایران در چارچوب فشارهای تحریمی است. حزبالله با برجسته کردن سابقه حمایت ایران از لبنان، میکوشد روایت واشنگتن درباره روابط تهران و مقاومت را به چالش بکشد و این روابط را بخشی از یک مناسبات راهبردی و منطقهای معرفی کند.
از سوی دیگر، تأکید مجدد بر این ارتباط نشان میدهد که فشارهای تحریمی آمریکا الزاماً به معنای تغییر در جهتگیری راهبردی حزبالله نیست و این جنبش همچنان بر حفظ پیوندهای منطقهای خود تأکید دارد. تحریمها تا چه اندازه میتواند مقاومت را تضعیف کند؟
یکی از پرسشهای اصلی درباره سیاست تحریمی آمریکا این است که آیا افزایش فشار اقتصادی میتواند به تغییر رفتار حزبالله منجر شود یا خیر.
تجربه سالهای گذشته نشان میدهد که تحریمها اگرچه میتوانند هزینههای مالی و عملیاتی قابل توجهی ایجاد کنند، اما لزوماً به تغییر مواضع راهبردی حزبالله منجر نشدهاند. این جنبش در بیانیه اخیر نیز تصریح کرده است که تحریمها و طبقهبندیهای آمریکا مانع دفاع از خاک و حاکمیت لبنان نخواهد شد.
بنابراین، به نظر میرسد واشنگتن در کوتاهمدت بیشتر به دنبال افزایش هزینههای فعالیت حزبالله و محدود کردن فضای مانور آن است تا اینکه انتظار داشته باشد این فشارها بهتنهایی موجب تغییر بنیادین در سیاستهای این جنبش شود. پیامدهای منطقهای تشدید فشار آمریکا
اقدام جدید آمریکا را نمیتوان جدا از رقابت گستردهتر واشنگتن با محور مقاومت و تلاش برای بازتعریف ترتیبات امنیتی منطقه تحلیل کرد. لبنان در این میان جایگاه ویژهای دارد؛ زیرا هرگونه تغییر در موازنه میان حزبالله، دولت لبنان و رژیم صهیونیستی میتواند بر امنیت مرزهای شمالی فلسطین اشغالی نیز تأثیر بگذارد.
از این منظر، افزایش فشار بر حزبالله میتواند بخشی از تلاش برای تغییر معادلات امنیتی در جنوب لبنان باشد. با این حال، میزان موفقیت این سیاست به عوامل متعددی از جمله وضعیت داخلی لبنان، موضع سایر جریانهای سیاسی، تحولات مرزی و نحوه واکنش حزبالله بستگی خواهد داشت. آمریکا و آزمون دشوار در لبنان
بیانیه حزبالله نشان میدهد که این جنبش قصد ندارد تحریمهای جدید آمریکا را صرفاً یک اقدام اقتصادی تلقی کند. از نگاه حزبالله، مسئله اصلی تلاش واشنگتن برای تغییر معادله سیاسی و امنیتی لبنان و تضعیف جایگاه مقاومت است.
در مقابل، آمریکا نیز با استفاده از ابزار تحریم به دنبال افزایش فشار بر شبکه مالی و سیاسی حزبالله است. اما تجربه لبنان نشان داده است که فشار خارجی بهتنهایی نمیتواند معادلات داخلی این کشور را تغییر دهد.
در نهایت، تحریمهای جدید آمریکا بیش از آنکه نشانه پایان یک مناقشه باشد، میتواند آغاز مرحلهای تازه از فشار سیاسی و اقتصادی علیه حزبالله باشد؛ مرحلهای که نتیجه آن به میزان زیادی به تحولات میدانی جنوب لبنان، شرایط سیاسی داخلی و سطح حمایت منطقهای از مقاومت وابسته خواهد بود. حزبالله نیز با رد مشروعیت این فشارها، تلاش دارد نشان دهد که تحریمها نمیتواند این جنبش را از نقشآفرینی در معادلات امنیتی و سیاسی لبنان کنار بزند.
