این تغییر رفتارها شاید برای ما تغییراتی ناگهانی و آشفته به نظر برسند، اما در واقعیت این نوجوانان، در حال لجبازی نیست او در حال تمرین است. آنها به شکلی طبیعی درگیر آن چیزی هستند که دانشمندان جسارت سالم مینامند. بر اساس مطلب منتشره در سایت برین فکتس، این جسارت سالم، تمایلی ذاتی برای ماجراجوییهای جدید، امتحان کردن ناشناختهها و ساختن هویت مستقل است. این گزارش بررسی میکند که چرا رفتارهای پرخطر نوجوانان، نه یک بحران، بلکه بخشی ضروری از رشد آنها برای تبدیل شدن به بزرگسالانی انعطافپذیر، ماهر و باهوش است.
نوجوانی گردبادی از تجربه و ماجراجویی
اطلاعات ما از مغز نوجوانان بسیار زیاد است اما با این وجود مغز انسان در این دوره آنقدر درگیر تغییرات بنیادین، رشد مغز و تغییرات اجتماعی و مهارتی است که نیاز به تحقیقات بیشتری دارد. این تغییرات ناگهانی و گاه آشفته، ممکن است والدین را نگران کند و این سوال را مطرح کند که این دوران چه زمانی تمام میشود؟ اما خبر خوب این است که ما اکنون با کمک فناوری اسکن مغز میتوانیم به درون مغز نوجوان نگاه کنیم و ببینیم که چرا این تغییرات، نه تنها طبیعی، بلکه برای گذار سالم به بزرگسالی ضروری است.
چرا دوره نوجوانی باید طولانی باشد؟
نوجوانی انسان دورهای طولانی است که تقریباً از ۱۰ سالگی شروع شده و تا اواسط دهه ۲۰ زندگی ادامه مییابد. شاید این زمان طولانی به نظر برسد، اما همین مدت زمان طولانی یک موهبتی است که به نوجوان اجازه میدهد در این سالها بالغتر، ماهرتر و انعطافپذیرتر شود.
آنچه نوجوانان را از کودکان و بزرگسالان متمایز میکند، جسارت آنها است. اشتباه نکنید منظور ما شجاعت کورکورانه نیست، بلکه جسارت هوشمندانه است. این ویژگی باعث میشود آنها مشتاق تجربههای نو، آشنایی با افراد جدید، پذیرش فناوریهای تازه و دفاع از عقایدشان باشند. این رفتارها با تغییرات طبیعی مغز، این روحیه را تشویق میکنند.
دستاوردهای مغز در زمان رشد
مغز نوجوان در طول این دوران، سه نقطه عطف کلیدی را پشت سر میگذارد که پایه و اساس بزرگسالی او را میسازد:
تقویت مرکز تصمیمگیری: ریسکپذیری، ناحیهای از مغز به نام قشر جلوی مغز را فعال میکند. این همان بخشی است که برای تصمیمگیریهای هوشمندانه، در نظر گرفتن دیدگاه دیگران، کنترل رفتار، برنامهریزی برای آینده و تنظیم احساسات به آن نیاز داریم. ریسک کردن، در واقع تمرینی برای فعالسازی و ورزیده کردن این مرکز حیاتی است.
پالایش شبکه عصبی : مغز نوجوان وارد فرآیندی به نام هرس سیناپسی میشود. در این فرآیند، مغز اتصالات غیرضروری را حذف میکند تا اتصالات مهم تقویت شده و یک شبکه قدرت کارآمد بسازد. یکی از مهمترین اتصالات، پیوند میان آمیگدال مسئول احساسات است و هیپوکامپ مسئول شکلگیری خاطرات است. تقویت این مسیر عصبی به نوجوان کمک میکند تصویر واضحتری از هویت خود بسازد. برای مثال، همانطور که گاهی بازگشت به یک مرکز خرید قدیمی، خاطرات خوش دورهمی با دوستان را زنده میکند، این شبکه عصبی است که به ما جهت و هدف میدهد. این فرآیند یکشبه اتفاق نمیافتد و نیاز به زمان و تجربه دارد.
جهش در یادگیری و واکنش به اشتباهات : نوجوانان در یادگیری از اشتباهات خود، حتی از بزرگسالان هم بهتر عمل میکنند. تحقیقات آزمایشگاهی نشان میدهد که مناطق مغزی مرتبط با انگیزه، پاداش و اکتشاف در نوجوانان بسیار فعال است. آنها در برخورد با ایدههای جدید و حتی شکستهای احتمالی، سریعتر یاد میگیرند.
چرا نوجوانان برای انتخاب تاس میاندازند؟
مغز نوجوان در مقایسه با بزرگسالان، واکنش بسیار قویتری به پاداش نشان میدهد. ریسکپذیری برای آنها ناشناختهها، هیجانانگیزها و پاداشدهنده ها هستند. این هیجان باعث میشود نوجوان تاس بیندازد و ببیند زندگی او را به کجا میبرد، شرکت در تست بازیگری یا پیوستن به گروهی جدید، انتخاب دانشگاهی در شهری دور از خانه و هزاران ریسک دیگر ممکن است انتخاب یک نوجوان برای ریسک باشد. اینها رفتارهای با وجود ریسکپذیری بالا، باید آنها را ارج نهاد. وقتی آنها اشتباه میکنند که قطعاً خواهند کرد، باید این رفتارها را بخشی سالم از فرآیند رشد بدانیم و با درک و حمایت با آنها برخورد کنیم.
والدین حامیان و لنگرگاه امن نوجوانان
رشد مغز در نوجوانان به تنهایی ضامن موفقیت آنها در بزرگسالی نیست. نوجوانان برای عبور از این دوران به حمایت بزرگسالان نیاز دارند. آنها نیازمند محیطهای اجتماعی و خانوادهای دلسوز هستند که میان دو اصل ،دادن استقلال و ایجاد مکانی امن برای راهنمایی تعادل برقرار کنند.
تجربیات سازنده، بهویژه آنهایی که نوجوان را به حل مسئله و باور به تواناییهایش تشویق میکنند، کلید رسیدن به رفاه روانی هستند. والدین باید به عنوان حامی، نقش لنگرگاهی داشته باشند که در مواقع خوشی، ناامیدی یا سختی، در کنار نوجوان باشد تا این مسیر پرپیچ و خم را به سلامت طی کند.
