به گزارش خبرنگار ایرنا، پیاده روها در هر شهر شریان های اصلی حیات اجتماعی و نماد عدالت در توزیع فضاهای شهری هستند اما در بسیاری از مناطق خرم آباد از جمله کوچه های آراسته، محدوده کیو و بلوار ولیعصر با مانعی به نام "پله" گره خورده و پیاده راه را از مسیری هموار برای همگان به مسیری پلکانی و دشوار تبدیل کرده اند.
سوال اینجاست چرا هنوز باید شاهد طراحی هایی باشیم که بخشی از جامعه یعنی معلولان، جانبازان و سالمندان را از حق طبیعی جابجایی در شهر محروم می کند؟ آیا توپوگرافی و شیب تند زمین بهانه ای کافی برای نادیده گرفتن اصول طراحی فراگیر است یا اینکه دست های پنهان و قانون شکنی شهروندان، طراحی های سلیقه ای این پله های مزاحم را بر سیمای شهر تحمیل کرده اند؟
پله سازی در پیاده رو ساده ترین و البته بدترین راه حل برای مقابله با اختلاف سطح است و در حالی که مهندسی مدرن شهری راهکارهای جایگزین مانند رمپ های استاندارد و اصلاح تراز معابر را پیشنهاد می دهد اما در برخی نقاط خرم آباد شاهد هستیم که حتی در زمین هایی با شیب ملایم نیز مالکان برای تامین پارکینگ یا طبقات زیرزمین، پیاده رو را قربانی کرده و آن را به شکل پلکانی درآورده اند.
این قانون شکنی مربوط به دیروز و امروز نیست، بلکه دهه هاست در دل شهر جریان دارد و آنقدر زیاد شده که عادی است، شهری که برای ضعیف ترین اقشار خود مسیر هموار نداشته باشد عملا در حال راندن بخشی از شهروندان به انزوای شهری است و علاوه بر این، سیمای شهر در بالا و پایین های پیاده روها به شکل زننده ای به چشم می آید.
بدون تردید جراحی معابر برای حذف این غده های بتنی و سنگی امری ضروری بوده و باید ضوابط سخت گیرانه ای جایگزین رویه های غلط گذشته شود تا خرم آباد به شهری برای همه تبدیل شود. از خستگی مفرط تا حبس خانگی
مشهدی علی پیرمرد ۸۰ ساله ای که ساکن یکی از کوچه های آراسته است در حالی که بر عصای چوبی اش تکیه زده به خبرنگار ایرنا می گوید: هر بار که می خواهم برای خرید نان یا رفتن به مسجد از خانه خارج شوم لرزه بر اندامم می افتد، پیاده روی کوچه ما شبیه نردبان است و برای منی که زانو درد دارم هر پله حکم یک کوه را دارد و گاهی مجبور می شوم از کنار خیابان و مسیر ماشین رو حرکت کنم که آن هم خطر تصادف دارد.
فاطمه بانوی جوانی که با کالسکه فرزندش …
