به گزارش ایرنا، حمیده چوبک هر روز، ۴۰ دقیقه پیاده در دل مسیرهای ناهموار، رد پایی از امید بر جای میگذاشت؛ نه برای رسیدن به مقصدی ساده، بلکه برای بازگرداندن شکوه «الموت» به آغوش جهان. او تنها یک مرمتگر نیست؛ حمیده نگهبان تاریخ است که با هر قدم، کلام فراموش شده این قلعه را دوباره به زبان آورد و سرانجام، با تلاشهای او و وزارت میراث فرهنگی، سیامین اثر ایران با عنوان «دژ الموت و استحکامات دفاعی وابسته به آن» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد و اینگونه نام الموت را با ثبت بر لوح جاودانگیِ جهان حک شد.
او با صبرِ ماه و استقامتِ سنگ از میان رنجهای طولانی، شکوهی را بیرون کشید که جهان را به حیرت واداشت. اکنون الموت ایستاده است، نه فقط چون قلعهای بر فراز کوه، که چون نمادی از عشق زنی که هرگز از مسیر، بازنگشت.
