به گزارش ایرنا، خبرنگاران حوزه میراث فرهنگی و محیط زیست، مسوولیتی فراتر از انتقال خبر بر عهده دارند. آنها بخشی از زنجیره حفاظت هستند؛ قلمشان میتواند هشدار دهد، مطالبه ایجاد کند، افکار عمومی را حساس کند، صدای کارشناسان را به گوش مسوولان برساند و گاهی حتی پیش از آنکه یک آسیب غیرقابل جبران شود، زنگ خطر را به صدا درآورد.
آنها باید روایتگر دغدغههای جامعه، صدای کارشناسان، ناظر بر عملکرد دستگاههای مسوول و پل ارتباطی میان افکار عمومی، کارشناسان و تصمیمگیران باشند؛ نقشی که در سه دهه گذشته، رسانههای محلی و کشوری در صفحات ویژه این حوزهها، تلاش کردهاند ایفا کنند.
میراث فرهنگی و محیط زیست در سه دهه گذشته به ۲ حوزه مهم خبری تبدیل شدهاند و رسانهها نیز بهتدریج برای آنها صفحات و سرویسهای تخصصی در نظر گرفتهاند. در این میان، حوزه میراث فرهنگی تا اندازهای پیشتاز بوده و خبرنگاران این حوزه توانستهاند با اطلاعرسانی مستمر و واکاوی مسائل، حساسیت عمومی نسبت به حفاظت و پاسداشت آثار تاریخی و فرهنگی را افزایش دهند، اما این نقش در حوزه محیط زیست نیز در شرایط حاکم بر پهنههای طبیعی کشور اهمیت دوچندان دارد؛ حوزهای که به دلیل گستردگی بحرانها و تعدد عوامل تهدیدکننده منابع طبیعی، جنگلها، رودخانهها، تالابها، منابع آب و دیگر زیستبومها، نیازمند مطالبهگری، اطلاعرسانی تخصصی و مستمر است.
بحرانهای محیط زیستی معمولاً یکشبه شکل نمیگیرند و تبعات آنها نیز محدود به امروز یا یک حوزه نیست؛ این موضوع خاصه در رابطه با اصفهان به صورت ویژه اهمیت مییابد. از این رو رسانهها چه کشوری و چه محلی باید بتوانند ابعاد مختلف این بحرانها را واکاوی کنند، نظر کارشناسان را به گوش تصمیمگیران برساند و مجموعه راهکارها را در معرض افکار عمومی و مسوولان قرار دهند.
اگر سه دهه گذشته را مرور کنیم، در ابتدای راه، صفحات میراث فرهنگی و محیط زیست در بسیاری از رسانهها تا حدودی جنبهای نمایشی داشتند و صرفا برخی رسانههای حرفهای که ظرفیت بیشتری برای تولید محتوا داشتند به صورت جدی به این حوزهها ورود میکردند اما امروز شرایط متفاوت است. حفاظت از میراث فرهنگی و طبیعی برای نسلهای آینده و حرکت در مسیر توسعه پایدار، نه یک انتخاب رسانهای که یک ضرورت است.
در این میان، رسانه …
