پس از درگیریهای هیمالیا در سال ۲۰۲۰، دهلی نو فشارها را با نظارت بیشتر بر سرمایهگذاری چین، محدود کردن سفرهای تجاری، مسدود کردن یا کند کردن چندین معامله، بیشتر کرد اما پیام این اقدامات برای هند ناخوشایند بود و دهلی برای کاهش نفوذ چین در بخشهای حساس راهبردی، مجبور به پرداخت هزینه اقتصادی شد.
آسیا تایمز در گزارشی نوشت در ۶ آگوست، مقامات هندی و چینی برای سی و ششمین دور از سازوکار کاری امور مرزی خود در دهلی نو گرد هم آمدند گامی دیگر در مسیر بهبود روابط که پیش از این سفرهای تجاری آسانتر، روابط تجاری تجدید شده و تسهیل گزینشی قوانین سرمایهگذاری را به همراه داشته است و هر دو طرف از زبان معمول در مورد صلح و آرامش در امتداد خط کنترل واقعی استفاده کردند.
اما نباید یک مرز آرامتر را با صلح و آشتی واقعی اشتباه گرفت، هنوز به طور کامل تنشزدایی نشده است و هر دو طرف هنوز نیروهای بزرگی در مرز وسیعتر دارند و خود اختلاف ارضی حتی یک اینچ هم تغییر نکرده است.
هند رقابت با چین را متوقف نکرده است چیزی که تغییر کرده این است که به نظر میرسد دهلی نو دریافته است که ریسکزدایی و جداسازی دو چیز یکسان نیستند و ساختن چیزی که بتواند واقعاً با تولیدات چینی رقابت کند، ممکن است در کوتاهمدت نیاز به دسترسی بیشتر به ماشینآلات و دانش فنی چینی داشته باشد، نه کمتر.
واقعیت ۱۳۲ میلیارد دلاری
اعداد و ارقام، این عملگرایی را توضیح میدهند، هند در سال مالی گذشته نزدیک به ۱۳۲ میلیارد دلار کالا از چین خریداری کرد و کل تجارت به حدود ۱۵۱ میلیارد دلار رسید و کسری تجاری هند از ۱۰۰ میلیارد دلار فراتر رفت.
این کالاهای مصرفی ارزان نیستند، بخش بزرگی از آن ماشینآلات، لوازم الکترونیکی، مواد شیمیایی، قطعات و نهادههای صنعتی که تولیدکنندگان هندی در واقع با آنها کار میکنند، است.
این تناقضی است که در قلب کل راهبرد صنعتی هند قرار دارد، دهلی نو میخواهد به جایگزین جهانی بعدی برای تولید چین تبدیل شود، اما بسیاری از کارخانههایی که میتوانند این امر را محقق کنند، هنوز بدون تجهیزات چینی نمیتوانند کار کنند.
هند پیش از این دریافته بود که این شکاف چقدر میتواند پرهزینه باشد، پس از محدودیتهای اعمال شده پس از سال ۲۰۲۰، تولیدکنندگان نمیتوانستند متخصصان مورد نیاز خود را برای نصب، راهاندازی و تعمیر ماشینآلات چینی در کشورشان پیدا کنند در نهایت، هند قوانین ویزا را برای متخصصان چینی تسهیل کرد و این درس عبرتی بود که دهلی یاد گرفت و آن محدودیتهایی که قرار بود در چین اعمال شود، به همان اندازه کارخانههای خود هند را نیز تحت فشار قرار داد.
از محرومیت تا دسترسی گزینشی
سیاست سرمایهگذاری نیز از همین الگو پیروی میکند، در ماه مارس، هند برخی از محدودیتهایی را که در طول سالهای پرتنش مرزی وضع کرده بود، نه با باز گذاشتن در، بلکه با ایجاد فضای بیشتر برای ورود فناوری، ماشینآلات و سرمایه چینی به تولیدات هند کاهش داد.
طبق قوانین جدید، سرمایهگذاریهایی که تا ۱۰ درصد مالکیت آنها متعلق به چین باشد، تحت شرایط مناسب، میتوانند مسیر تأیید سریعتر و با محدودیت کمتری را طی کنند.
صنعت خودروهای برقی هند احتمالاً واضحترین نمونه است خودروسازان چینی هنوز هم برای فعالیت در هند به موانع سیاسی و سرمایهگذاری جدی برخورد میکنند.
هند احتمالاً میتواند شرکتهای چینی را از خود دور نگه دارد اما دور نگه داشتن فناوری آنها از کارخانههای هندی بسیار دشوارتر است.
خودکفایی از بین نرفته است
هیچکدام از اینها به این معنی نیست که نخست وزیر هند بیسروصدا از تلاش برای خوداتکایی دست کشیده است بلکه دهلی نو در حال دقیقتر شدن در مورد جایی است که وابستگی واقعاً خطرناک است.
در ماه جولای، مقامات حدود ۵۱ میلیارد دلار واردات حیاتی را برای جایگزینی داخلی در اولویت قرار دادند که شامل خودروهای برقی، خورشیدی، منسوجات، کفش بود و طبق گزارش رویترز در ۷ آگوست، دهلی نو در حال آمادهسازی مشوقهایی برای تولید پلیسیلیکون داخلی است تا وابستگی به چین در زنجیره انرژی خورشیدی را کاهش دهد.
آنچه چین از آب شدن یخها به دست میآورد
پکن دلایل خاص خود را برای همراهی با این موضوع دارد هند یک بازار بزرگ و رو به رشد برای تولیدکنندگان چینی است، درست در زمانی که شرکتهای چینی با موانع تجاری و بررسیهای سیاسی بیشتری در ایالات متحده، اروپا و جاهای دیگر مواجه میشوند. چین دلیل کمی برای کنار کشیدن از این وضعیت دارد.
اما این وابستگی متقارن نیست هند به پایگاه صنعتی چین بسیار بیشتر از نیاز چین به تقاضای هند نیاز دارد و این عدم تعادل دقیقاً همان دلیلی است که دهلی نو میخواهد این رابطه را به جای از بین بردن، تغییر شکل دهد.
یک مرز پایدارتر همچنین احتمال اینکه اصطکاک اقتصادی، هند را به سمت تنوعبخشی سریعتر سوق دهد یا آن را به کشورهایی که سعی در ایجاد تعادل در برابر پکن دارند، نزدیکتر کند، کاهش میدهد.
صلح مرزی به عنوان زیرساخت اقتصادی
هیچ یک از طرفین نباید وانمود کند که رقابت ژئوپلیتیکی به پایان رسیده است این وابستگی متقابل کنترلشده بین دو رقیب است که در حال یافتن راهی برای رقابت بدون محدود کردن تمام روابط اقتصادی به مرز هستند.
بنابراین، نشست آرامش مرزی ماه اوت را با صلح بین دو غول آسیا نباید اشتباه گرفتف هند و چین به رقابت خود از نظر نظامی، فناوری، دیپلماتیک، برای نفوذ منطقهای، برای زنجیرههای تأمین، برای سرمایهگذاری در تولید ادامه خواهند داد و دهلی نو به تلاش برای تنوعبخشی و دوری از واردات چین ادامه خواهد داد و پکن به تلاش برای حفظ برتری ناشی از مقیاس صنعتی خود ادامه خواهد داد.
اما به نظر میرسد هند به حقیقت سختتری در مورد مرحله بعدی این رقابت دست یافته است و آن اینکه قبل از ساختن چیزی برای جایگزینی آن، به خودکفایی نمیرسید.
