زن افغان که فرزندش از شهدای لشکر فاطمیون است میگوید، قبل از شهادت فرزندم هر اربعین با یکدیگر به کربلا میآمدیم اما حالا تنها و با دلی مملو از درد به نیابت فرزندم و به یاد حضرت علی اکبر و قاسم علیهالسلام به کربلا میآیم تا برای جوانانی که مانند فرزندم هستند و به عشق حسین و حضرت ابوالفضل العباس علیهالسلام به این مکان میآیند با دم کردن چای، قهوه ودمنوش، مادری کنم و خستگی از تنشان به در بیاورم.
گونههای گر گرفته مدینه، زن گندمگون افغان که سالها در ایران زندگی میکند نه تنها حکایت از گرمای سوزان ظهر اربعین کربلا دارد که حاکی از تن پر از درد و دل تنگ مادریست که سالهاست در حسرت دیدار جگرگوشهاش غم و نالهاش را اشک باریده است.
غصه بیشتر مدینه این است که حتی گوشهای از لباس یا پیکر فرزندش را نیاوردهاند و او به قول خودش همیشه چشم به راه آمدن نشانی از اوست.
حالا مدینه در کربلا در حاشیه مسیر عبور زوار با تعارف چای، قهوه و دمنوشها خستگی از تن زائرانی که شبیه فرزندش دلداده اباعبدالله حسین و ابوالفضل العباس علیهالسلام هستند، میزداید.
مدینه معتقد است، هرگز از رهسپار کردن فرزندم به جبهه سوریه پشیمان نبوده و نیستم و این شهادت و این غم بزرگ را برای خودم و خانوادهام در دنیا و آخرت افتخاری بزرگ میدانم و به آن میبالم.
حالا مدینه با مادرانههایش نه تنها آرامش به زائران تعارف میکند بلکه دل خود را در این کره خاکی و روح فرزندش را در آنسوی ملکوت به آرامش میرساند.
دمنوش بابونه را از دست همسر زن افغان گرفتم و با انبوهی از فکر از مدینه خداحافظی کردم و به طرف بین الحرمین به راه افتادم.
در راه در حالی که زائران را که هر کدام با شور و حرارتی خاص و هر یک با نیتی قدم در راه زیارت امام حسین علیهالسلام و حضرت ابوالفضل العباس علیهالسلام گذارده بودند، مینگریستم به این فکر میکردم که چند نفر دیگر مانند مدینه امروز اینجا در کربلای معلی حضور دارند و اینگونه دردهایشان را تسکین میدهند.
قطعا از این دست مادرانهها، شما را هم در اربعینهایی که راهی کربلا بودهاید مورد عنایت قرار داده و نه شما و نه هیچکس دیگر تا قیامت از نیت دلشان خبر نشده و نشود.
کربلا و البته اربعین حکایت مسکنی آرامبخش برای تمام دردهای بشریت است.
