به گزارش ایرنا، در حالی که نجوای «اربعین» در کربلای معلی به اوج خود میرسد، دلهای بیقرار و پاهای خسته از فراق، در پهنه خراسان رضوی آیین باشکوه «جاماندگان اربعین» را به مقصد میعادگاه عاشقان، مشهدالرضا(ع)، رقم میزنند.
این حرکت عظیم مردمی، نه تنها نماد سوگواری، بلکه تجلی وفاداری به مکتب سرخ حسینی و پیوند ناگسستنی با سیره امام رضا(ع) است؛ سفری که در آن «دور بودن از مرقد یار»، خود به فرصتی برای خلق حماسهای دیگر در مسیر زیارت امام رئوف بدل شده است.
سحرگاه روز اربعین، گویی آسمان خراسان نیز بغض دیرینه خود را میشکند؛ در جایجای این سرزمین پهناور، از روستاهای دورافتاده تا کلانشهر مشهد، نوای آشنای «یا حسین» در فضا میپیچد.
جاماندگان اربعین، کسانی که تقدیر، توفیق حضور در بینالحرمین را از آنان سلب کرده است، با کولهباری از حسرت و قلبی مالامال از عشق، آیین پیادهروی خود را آغاز میکنند.
این آغاز، نه یک حرکت ساده فیزیکی، که هجرتی درونی است و سفری به دلهای بی قراری که از نجف باز ماندند اما در حریم خورشید رضوی آرام گرفتهاند.
در میان این جمعیت، پیرمردی که عصازنان قدم برمیدارد، مادری که کودک خود را در آغوش فشرده و جوانی که با چشمانی اشکبار گام برمیدارد، همگی یک مقصد مشترک دارند و آن گنبد طلایی رنگی است که در دوردستها، مانند خورشیدی در دل کویر، نوید بخش آرامش است.
اینجا، مسیر منتهی به حرم مطهر رضوی، بازتابی از همان مسیر نینواست.
مراسم جاماندگان اربعین در خراسان رضوی، فراتر از یک سوگواری آیینی است و پیوند میان «عاشورا» و «امامت» را به زیبایی هرچه تمامتر به تصویر میکشد.
برای زائران پیادهای که با پای دل عازم مشهد شده اند حضور در حرم امام رضا(ع) پس از سالها دوری از کربلا، حکم مرهمی بر زخمهای فراق دارد.
در روایات آمده است که زیارت امام رضا(ع)، ثوابی همسنگ زیارت سیدالشهدا(ع) دارد و این باور عمیق، موتور محرک هزاران انسانی است که رنج راه، گرمای مسیر و سختیهای پیادهروی را به جان میخرند تا خود را به ضریح مطهر حضرت علی بن موسیالرضا(ع) برسانند و با همان حال و هوای اربعینی، سلامِ جاماندگان را به ساحت ایشان عرضه کنند.
مدیریت این سیل خروشان جمعیت، خود بخشی از جلوههای این آیین است؛ در مسیرهای منتهی …
