به گزارش ایرنا، تپهای تاریخی در جنوب شهر شیروان، سالهاست میان ۲ تصویر متضاد گرفتار شده است؛ از یک سو میراثی چند هزار ساله که لایههای استقرار انسان در آن از هزاره چهارم پیش از میلاد تا دورههای تاریخی و اسلامی امتداد یافته و از سوی دیگر محوطهای که امروز بخشی از چهره آن را زباله، حضور افراد آسیبدیده اجتماعی، حفاری و حفر سرپناههای غیرمجاز و نبود نظارت کافی شکل داده است.
ارگ نادری یا تپه نادری شیروان، تنها بقایای یک بنای تاریخی نیست؛ این محوطه یک سند زنده از تداوم سکونت انسان در شمال شرق ایران است؛ سندی که در دل بافت شهری شیروان قرار گرفته و میتواند گذشته چند هزار ساله منطقه را به زندگی امروز شهر پیوند بزند.
این اثر تاریخی در ۲۳ فروردین ۱۳۴۶ با شماره ۷۰۳ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده و به دلیل قرارگیری در دشت حاصلخیز و حوزه آبریز رود اترک، از ظرفیتهای مهم مطالعه تاریخ شکلگیری اجتماعات انسانی در منطقه برخوردار است. دسترسی به آب، زمینهای مناسب کشاورزی و موقعیت ارتباطی شیروان، از عوامل مهم تداوم استقرار در این محدوده بوده است.
مطالعات و کاوشهای باستانشناختی نیز اهمیت این محوطه را بیش از پیش آشکار کرده است؛ بررسیها آغاز استقرار در تپه را دستکم به میانه هزاره چهارم پیش از میلاد، حدود پنج هزار و ۵۰۰ سال پیش، نسبت دادهاند.
از این منظر، ارگ نادری را باید محوطهای چندلایه دانست که یافتههای آن میتواند اطلاعات ارزشمندی درباره شیوه زندگی، اقتصاد، فناوری، معماری و مناسبات فرهنگی ساکنان منطقه در دورههای مختلف تاریخی ارائه کند.
اما آنچه امروز بیش از قدمت و ظرفیتهای علمی و گردشگری ارگ نادری مورد توجه قرار گرفته، وضعیت نامناسب حفاظتی و اجتماعی پیرامون آن است؛ وضعیتی که به گفته مسئولان، با یک حصارکشی ساده حل نمیشود، اما در عین حال نبود حصار مناسب نیز راه را برای تعرض، حفاری و ورود افراد ناهنجار به محوطه باز گذاشته است.
در چنین شرایطی، تاکید استاندار خراسان شمالی بر محصورسازی فوری ارگ نادری بار دیگر این اثر تاریخی را در کانون توجه قرار داده است؛ مطالبهای که از یک سو پاسخ به یک نیاز فوری حفاظتی و از سوی دیگر آزمونی برای هماهنگی دستگاههای متولی در صیانت از میراث تاریخی شیروان …
