به گزارش خبرنگار ایرنا، تلفن همراه هوشمند در کمتر از ۲ دهه از یک ابزار ارتباطی ساده به یکی از اصلیترین اجزای زندگی روزمره تبدیل شده است، امروز بسیاری از فعالیتهای جوانان از آموزش و کار گرفته تا خرید، سرگرمی، دریافت خبر و ارتباط با دوستان، در چند لمس ساده روی صفحه نمایش انجام میشود.
این تحول بدون تردید فرصتهای بزرگی ایجاد کرده است اما در کنار آن پدیدهای متناقض نیز شکل گرفته است، افزایش ارتباطات مجازی در کنار افزایش احساس تنهایی در بخشی از جامعه.
جوان امروز ممکن است در طول یک روز با دهها و حتی صدها نفر در فضای مجازی ارتباط داشته باشد اما در زندگی واقعی کسی را نداشته باشد که بتواند بدون ترس از قضاوت با او درباره نگرانیها، شکستها و احساساتش صحبت کند.
تفاوت مهمی میان در دسترس بودن و در ارتباط بودن وجود دارد، شبکههای اجتماعی امکان میدهند فرد در هر لحظه با دیگران ارتباط برقرار کند اما ارتباط دیجیتال همیشه به معنای شکلگیری یک رابطه عمیق و پایدار نیست.
پیام کوتاه، پسندیدن یک تصویر یا مشاهده یک استوری، بخشی از ارتباطات روزمره شده است، ارتباطاتی که سریع، آسان و کمهزینه هستند اما لزوما نیاز انسان به گفتوگوی عمیق، همدلی و احساس تعلق را برطرف نمیکنند.
از همینجا میتوان به یکی از مهمترین تناقضهای زندگی دیجیتال رسید، ممکن است فرد در فضای مجازی هرگز تنها نباشد اما در زندگی واقعی عمیقا احساس تنهایی کند.
مرز استفاده و وابستگی کجاست؟
استفاده از تلفن همراه زمانی میتواند نگرانکننده شود که فرد احساس کند بدون آن نمیتواند آرام باشد به صورت مداوم صفحه نمایش را بررسی کند، خواب و فعالیتهای روزمرهاش تحت تاثیر قرار گیرد یا حتی در جمع خانواده و دوستان نیز نتواند از گوشی فاصله بگیرد.
با این حال کارشناسان تاکید میکنند که استفاده زیاد از گوشی به تنهایی به معنای اعتیاد یا اختلال نیست، نوع استفاده، محتوای مصرفی، شرایط زندگی فرد و میزان تاثیر آن بر عملکرد روزانه اهمیت بیشتری دارد. …
