پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : باستانشناسان با مطالعهی مومیاییها، تابوتها، استخوانها و لایههای رسوبی مقبرهای در تبس تغییر شیوههای تدفین مصر باستان را بازسازی کردهاند. گورستان تبس در مصر بیش از ۴۰۰ مقبره را در خود جای داده و یکی از منابع مهم برای شناخت آیینهای تدفین در مصر باستان به شمار میرود. پژوهشی تازه نشان میدهد نحوهی استفاده از این مقبرهها در طول زمان ثابت نبوده و با افزایش تعداد تدفینها، فضای داخلی آنها نیز بهتدریج تغییر کرده است. پژوهش جدید بر مقبرهی شمارهی ۲۰۹ در گورستان غربی تبس تمرکز دارد که ساخت آن به اوایل دودمان بیستوپنجم مصر، در فاصلهی ۷۵۴ تا ۶۵۶ پیش از میلاد، بازمیگردد و تا دورهی بطلمیوسی، یعنی حدود ۳۰۵ تا ۳۰ پیش از میلاد، مورد استفاده قرار گرفته است. مالک اولیهی مقبره احتمالاً مقام بلندپایهای با تبار نوبیایی به نام نیسِمرو بوده است. موقعیت مقبره در مسیر یک کانال زهکشی باعث شده بود درطول قرنها بارها در معرض سیلابهای ناگهانی قرار بگیرد و همین مسئله، لایههای باستانشناسی آن را پیچیدهتر کرده است. پژوهشگران برای بازسازی تاریخ تدفینها، موقعیت اجساد، نحوهی قرارگیری آنها، بقایای تابوتها و ترتیب لایههای رسوبی را همراه با بررسی استخوانها مطالعه کردند. تمرکز اصلی آنها بر بخشی موسوم به «اتاقک جانبی ۳» بود که برخلاف بسیاری از قسمتهای مقبره، نسبتاً دستنخورده باقی مانده بود. ۲۰ انسان و یک سگ مومیاییشده کاوشها در بخش یادشده به کشف بقایای ۱۶ فرد مومیاییشده شامل ۱٬۴۴۴ استخوان، یک سگ مومیاییشده و همچنین ۱٬۷۷۵ قطعه استخوان پراکنده از دستکم چهار فرد دیگر منجر شد. به گفتهی جرد کاربالو-پرز، از نویسندگان پژوهش و عضو دانشگاه لا لاگونا در اسپانیا، چیدمان اجساد برخلاف تصور اولیه بینظم نبوده است. هر تدفین تازه با توجه به اجسادی که از قبل در اتاق قرار داشتند انجام میشد و نوعی نظم فضایی در طول چند نسل حفظ شده بود. به گزارش ارزتکنیکا، قدیمیترین تدفینها که به دودمان بیستوپنجم تعلق داشتند، عمدتاً بهصورت فردی انجام شده بودند و اجساد در تابوتهای جداگانه قرار داشتند. در برخی موارد نیز مردان و زنان از یکدیگر جدا شده بودند، هرچند پژوهشگران تأکید میکنند که شواهد موجود برای نتیجهگیری قطعی دربارهی این الگو کافی …
