جهان صنعت نیوز – این اتفاق البته بیسابقه نیست. بخش مهمی از شبکه خطوط لوله خاورمیانه اساساً محصول جنگهای گذشته است. بستهشدن کانال سوئز پس از جنگ ششروزه ۱۹۶۷، مصر و کشورهای خلیج فارس را به فکر ایجاد مسیری میان دریای سرخ و مدیترانه انداخت؛ طرحی که در نهایت به خط لوله سومد منجر شد. چند سال بعد، عربستان نیز ساخت خط لوله شرق-غرب را آغاز کرد تا نفت میدانهای نزدیک خلیج فارس را مستقیماً به دریای سرخ منتقل کند. وقوع جنگ ایران و عراق ضرورت تکمیل این پروژه را بیشتر کرد.
نزدیک به نیمقرن بعد، همان منطق دوباره بازگشته است؛ با این تفاوت که این بار ابعاد سرمایهگذاری بسیار بزرگتر است. مسابقه برای دور زدن هرمز
جنگ ایران ارزش زیرساختهایی را که پیشتر ساخته شده بودند، بهوضوح نشان داد. آرامکو اعلام کرده زیرساختهای راهبردی از جمله خط لوله شرق-غرب توانستهاند بخشی از ضربه جنگ را جذب کنند. باوجود کاهش حجم فروش، افزایش قیمت نفت باعث شد سود عملیاتی این شرکت در سهماهه دوم نسبت به سال قبل ۲۹ درصد افزایش یابد.
همین تجربه اکنون کشورهای منطقه را به توسعه مسیرهای جدید سوق داده است. امارات در حال بررسی احداث خط لوله دیگری در کنار خط حبشان-فجیره است که ظرفیت این مسیر را دوبرابر میکند. آمریکا، عراق و قطر نیز برنامههایی برای ارتقای خط لوله عراق به سوریه اعلام کردهاند. شورون در حال بررسی مجموعهای از خطوط لوله برای اتصال عراق به سوریه و ترکیه است و آرامکو نیز گزینههای تازه سرمایهگذاری را بررسی میکند. در نتیجه، آنچه در خلیج فارس جریان دارد بخشی از یک موج بزرگتر جهانی است.
درحالحاضر حدود ۱۲ هزار و ۳۰۰ کیلومتر خط لوله نفت در جهان در دست احداث است و ۲۰ هزار و ۱۰۰ کیلومتر دیگر نیز در مرحله پیشنهاد قرار دارد. این رقم در مقایسه با شبکه موجود حدود ۳۵۰ هزار کیلومتری جهان، نشاندهنده افزایش قابلتوجه سرمایهگذاری در این حوزه است. فقط خاورمیانه نیست
انگیزه همه این پروژهها یکسان نیست. در خاورمیانه، امنیت انرژی و دورزدن گلوگاههایی مانند هرمز محرک اصلی است، اما در نقاط دیگر جهان، افزایش تولید نفت ضرورت ایجاد خطوط جدید را به وجود آورده است.
در آرژانتین یک خط لوله ۴۴۰ کیلومتری در حال ساخت است تا نفت میدانهای واکا موئرتا در غرب کشور را به ساحل اقیانوس …
