میکروب‌های زمینی در ماه زنده می‌مانند!

به گزارش سیتنا به نقل از آسوشیتدپرس، شرکت امنیت سایبری آتالانتا ابزار «آرگو» را معرفی کرده است؛ سامانه‌ای مبتنی بر ترکیب هوش مصنوعی و روش‌های ریاضی پیشرفته که با هدف شناسایی جامع‌تر آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزارها و سامانه‌های متصل به اینترنت توسعه یافته است.

این فناوری در پی حمله سایبری سال ۲۰۲۲ به شبکه ارتباطات ماهواره‌ای ویاست مورد توجه قرار گرفته است. در جریان آن حمله که همزمان با آغاز جنگ روسیه علیه اوکراین رخ داد، هزاران مودم ماهواره‌ای در اوکراین و بخش‌هایی از اروپا از کار افتادند و ارتباطات را مختل کردند.

آتالانتا اعلام کرده فناوری به‌کاررفته در «آرگو» برای تقویت امنیت شبکه ماهواره‌ای ویاست نیز استفاده شده و به این شرکت کمک کرده است تا مقاومت زیرساخت ارتباطی خود در برابر حملات احتمالی آینده را ارزیابی و تقویت کند.

نکته مهم این فناوری، استفاده از رویکردی موسوم به «درک نرم‌افزار» است که با ترکیب مدل‌های ریاضی و هوش مصنوعی تلاش می‌کند رفتار و آسیب‌پذیری‌های سامانه‌های نرم‌افزاری را به شکلی عمیق‌تر بررسی کند.

به گفته کارشناسان، چنین ابزارهایی می‌توانند در آینده علاوه بر شبکه‌های ماهواره‌ای، برای حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی مانند شبکه‌های انرژی، سامانه‌های آب و فاضلاب و دیگر تجهیزات متصل به اینترنت مورد استفاده قرار گیرند.

فناوری آتالانتا همچنین در پروژه «ماموریت جنسیس» وزارت انرژی آمریکا برای توسعه سامانه‌های خودکار مرتبط با راکتورهای هسته‌ای به کار گرفته شده است. کارشناسان آزمایشگاه ملی آیداهو معتقدند ابزارهایی از این نوع ممکن است در آینده به بخشی از فرایند استاندارد توسعه و ارزیابی سامانه‌های حساس تبدیل شوند.

این تحول نشان می‌دهد که با افزایش وابستگی ارتباطات، ماهواره‌ها و زیرساخت‌های حیاتی به نرم‌افزار، استفاده از هوش مصنوعی برای شناسایی آسیب‌پذیری‌ها پیش از بهره‌برداری مهاجمان می‌تواند به یکی از محورهای اصلی امنیت سایبری تبدیل شود.

انتهای پیام

چین در حال حاضر یکی از جاه‌طلبانه‌ترین برنامه‌های توسعه نیروی دریایی در تاریخ بشر را دنبال می‌کند. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند که نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAN) در آینده نزدیک به ناوگانی با ۶ تا ۹ ناو هواپیمابر دست خواهد یافت. پکن همزمان، زرادخانه‌ای بی‌نظیر از موشک‌های زمینی ساخته است تا دسترسی آمریکا به غرب اقیانوس آرام را خطرناک‌تر کند و این قابلیت‌ها مکمل یکدیگر عمل می‌کنند. سپر موشکی چین و برتری استراتژیک

به گزارش گجت نیوز، چین به دلیل توسعه نیروی موشکی خود شایسته توجه است؛ این نیرو چالشی را برای نیروی دریایی آمریکا ایجاد کرده که پس از جنگ سرد بی‌سابقه بوده است. موشک DF-21D با برد ۱۵۰۰ کیلومتر (۹۳۰ مایل) و موشک DF-26 با برد ۴۰۰۰ کیلومتر (۲۵۰۰ مایل) که گوام را نیز پوشش می‌دهد، بخش‌های وسیعی از غرب اقیانوس آرام را تهدید می‌کنند.

موشک جدیدتر DF-27 نیز بردی تا ۸۰۰۰ کیلومتر (۵۰۰۰ مایل) دارد. این موشک‌ها، حتی بدون استفاده، فرماندهان آمریکایی را وادار به عملیات محتاطانه‌تر کرده و توانایی آمریکا برای استقرار نیرو در اطراف تایوان را پیچیده می‌سازند و سرمایه‌گذاری در پدافند موشکی را ضروری می‌کنند. چالش‌های رهگیری ناوهای هواپیمابر آمریکا

اما موشک‌های ضد ناو هواپیمابر ابتدا باید هدف خود را پیدا کنند. یک ناوگروه هواپیمابر با سرعت بالای ۵۵ کیلومتر در ساعت حرکت کرده و در اقیانوس مانور می‌دهد. چین برای هدف‌گیری ناوهای آمریکایی، نیازمند یک «زنجیره کشتار» پیچیده شامل شناسایی، ردیابی، انتقال اطلاعات هدف و اصابت موفق است. این زنجیره به ماهواره‌ها، رادارها، هواپیماها، پهپادها و شبکه‌های ارتباطی نیاز دارد.

ایالات متحده نیز با مختل کردن ارتباطات، فریب حسگرها و حمله به پلتفرم‌های شناسایی، این فرایند را دشوار می‌کند. با این حال، توانایی چین در غرق کردن کشتی‌های جنگی متحرک در نبرد واقعی هنوز اثبات نشده است، بنابراین زرادخانه موشکی چین تهدیدی جدی است، اما لزوماً به معنای پایان نفوذ آمریکا در اقیانوس آرام نیست. وضعیت فعلی ناوگان هواپیمابر چین

چین در حال حاضر تنها سه ناو هواپیمابر دارد: «لیائونینگ» (Liaoning) (بدنه شوروی سابق)، «شاندونگ» (Shandong) (داخلی‌ساز) و «فوجیان» (Fujian) که یک نمونه پیشرفته‌تر است. با این حال، داشتن یک ناو هواپیمابر با انجام موفقیت‌آمیز عملیات هوانوردی دریایی، که از پیچیده‌ترین پروژه‌های نظامی است، تفاوت دارد.

حتی اگر نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAN) بتواند در آینده ۹ ناو را عملیاتی کند، این به معنای برابری با ناوهای آمریکایی نخواهد بود، زیرا چین فاقد تجربه رزمی دهه‌هاست که آمریکا کسب کرده است.

جاه‌طلبی‌های چین قابل توجه است و ناوگانی با ۹ ناو هواپیمابر می‌تواند توازن قدرت در اقیانوس آرام را تغییر دهد، اما این واقعیت هنوز راه درازی در پیش دارد؛ چین باید سخت‌افزار لازم را ساخته و نحوه استفاده از آن را در شرایط رزمی بیاموزد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر حرف‌های جنجالی شاکی پژمان جمشیدی پس از صدور حکم نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : راهکار بیرانوند برای پایان دادن به مشکل سربازی بیشتر بخوانید: نیروی دریایی آمریکا توسعه جنگنده نسل ششم F/A-XX را آغاز کرد کلاس اوهایو ؛ برگ برنده آمریکا زیر آب! / تنها زیردریایی با قابلیت حمل موشک های بالستیک قاره پیما (+فیلم و عکس) تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

به گزارش سیتنا، اکنون ناسا مجموعه‌ای از تصاویر ثبت‌شده توسط «مدارگرد شناسایی ماه» (LRO) در روزهای ۱۱ و ۱۲ اوت را منتشر کرده است که دهانه برخوردی جدیدی را روی ماه نشان می‌دهد؛ دهانه‌ای که توسط این موشک سرگردان ایجاد شده است.

برای ثبت این تصاویر، مهندسان ناسا مجبور شدند فضاپیما را به پهلو کج کنند تا دوربین‌های آن هنگام عبور از ارتفاع ۶۰ مایلی (حدود ۹۶ کیلومتری) بالای دهانه، رو به پایین قرار گیرند. به‌طور مشخص، آن‌ها از «دوربین با زاویه دید باریک» (NAC) در LRO استفاده کردند که قادر است جزئیات سطح ماه را تا ابعاد کوچکِ سه فوت (حدود یک متر) تشخیص دهد.

این کار ساده‌ای نبود، زیرا فضاپیما هر دو ساعت یک‌بار با سرعت یک مایل در ثانیه (حدود ۱.۶ کیلومتر در ثانیه) از قطبی به قطب دیگر ماه پرواز می‌کرد، در حالی که خودِ ماه نیز در زیر آن حول محور خود می‌چرخید. ناسا باید منتظر هم‌راستا شدن LRO با محل برخورد می‌ماند که این فرایند شش روز به طول انجامید. با این حال، این آژانس فضایی عکس‌های «قبل و بعد» را منتشر کرد که می‌توانید آن‌ها را در وب‌سایت رسمی مشاهده کنید.

در همین حال، تصاویر بالا محل برخورد را از زوایای مختلف نشان می‌دهند. رگه‌های تیره‌تری که از دهانه به بیرون امتداد یافته‌اند، از مواد قدیمی‌ترِ نزدیک به سطح تشکیل شده‌اند؛ یعنی غبار و سنگ‌هایی که رنگ و ترکیباتشان در اثر سال‌ها قرار گرفتن در معرض بادهای خورشیدی و پرتوهای کیهانی تغییر کرده است. مواد روشن‌تری که در نزدیکی لبه دهانه دیده می‌شوند، از لایه‌های عمیق‌ترِ زیر سطح ماه آمده‌اند.

«بیل گری»، اخترشناس مستقل، نخستین کسی بود که در ماه آوریل توجه‌ها را به وجود موشکی در مسیر برخورد با ماه جلب کرد. او با استفاده از نرم‌افزار محاسبه مدار، زمان و مکان دقیق برخورد موشک را تعیین کرد. گری و همکارانش همچنین با استفاده از یک شبیه‌ساز فیزیکی به تحلیل داده‌ها پرداختند و پیش‌بینی کردند که مرحله فوقانی موشک تأثیر چندان بزرگی بر جای نخواهد گذاشت. این موشک ۳۹ فوت (حدود ۱۲ متر) طول، ۱۳ فوت (حدود ۴ متر) عرض و حدود ۴۰۰۰ کیلوگرم وزن داشت. موشک با سرعت ۵۴۰۰ مایل بر ساعت (حدود ۸۷۰۰ کیلومتر بر ساعت) به ماه برخورد کرد و بر اساس محاسبات ناسا، دهانه‌ای به عرض ۶۰ فوت (حدود ۱۸ متر) و عمق ۱۲ فوت (حدود ۳.۶ متر) ایجاد کرد.

موشک فالکون ۹ که در این حادثه دخیل بود، مربوط به مأموریت «بلو گوست» (Blue Ghost) در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ بود که دو کاوشگر فرودگر ماه را به مدار حمل می‌کرد. این فضاپیما بخش عمده سوخت خود را صرف رساندن کاوشگرهای فرودگر به مدار مورد نظر کرد و به همین دلیل نتوانست به زمین بازگردد؛ در عوض، تحت تأثیر گرانش و فعالیت‌های خورشیدی، به سمت ماه کشیده شد.

انتهای پیام

گزارش از حمزه فاتح