در بسیاری از کارخانههای تولید محصولات پلاستیکی، انتخاب مستربچ و افزودنی پلیمری با مقایسه قیمت هر کیلوگرم آغاز میشود. این روش در ظاهر منطقی است، اما همیشه به انتخاب اقتصادی منجر نمیشود. محصولی که قیمت کمتری دارد ممکن است به دوز مصرف بالاتر نیاز داشته باشد، کیفیت یکنواختی ارائه نکند یا باعث افزایش ضایعات و توقف خط شود.
مستربچ و افزودنی پلیمری بخشی از فرمولاسیون محصول هستند و میتوانند بر رنگ، ظاهر، فرایندپذیری، خواص مکانیکی و دوام محصول نهایی اثر بگذارند. انتخاب نامناسب نیز ممکن است خود را به شکل رگه رنگی، نقاط سیاه، تغییر رنگ، شکنندگی، کاهش سرعت تولید یا افزایش محصولات خارج از مشخصات نشان دهد.
ازاینرو، مدیر خرید، مدیر تولید و واحد تحقیقوتوسعه باید علاوه بر قیمت خرید، سازگاری فنی، کیفیت پخش، دوز مصرف و ثبات عملکرد محصول را نیز بررسی کنند. در ادامه، هفت اشتباه رایج را مرور میکنیم که میتوانند هزینه واقعی تولید را افزایش دهند.
هزینه واقعی مستربچ فقط قیمت خرید آن نیست
هنگام مقایسه انواع مستربچ، قیمت هر کیلوگرم بهتنهایی معیار کافی نیست. هزینه واقعی باید براساس مقدار مصرف در محصول نهایی، نرخ ضایعات و میزان تولید سالم محاسبه شود.
فرض کنید مستربچ اول قیمت بیشتری دارد، اما با دوز ۲ درصد استفاده میشود و رنگی یکنواخت ایجاد میکند. مستربچ دوم ممکن است ارزانتر باشد، اما برای رسیدن به همان نتیجه به دوز ۴ درصد نیاز داشته باشد. اگر گزینه دوم باعث افزایش ضایعات، تنظیم مکرر دستگاه یا نوسان رنگ نیز شود، هزینه نهایی آن بهمراتب بیشتر خواهد شد.
بنابراین معیار مناسب، هزینه مستربچ به ازای هر کیلوگرم محصول سالم و قابلفروش است. در این محاسبه باید هزینه شستوشوی دستگاه، توقف خط، دوبارهکاری، افت ظرفیت تولید و احتمال مرجوعی محصول نیز در نظر گرفته شود. هفت اشتباه پرهزینه در انتخاب مستربچ و افزودنی پلیمری
۱- انتخاب مستربچ صرفاً براساس قیمت هر کیلوگرم
رایجترین اشتباه، انتخاب ارزانترین گزینه بدون بررسی غلظت، دوز مصرف و کیفیت عملکرد آن است. بعضی محصولات ارزانتر ممکن است حاوی مقدار کمتری پیگمنت یا ماده فعال باشند و برای رسیدن به نتیجه مطلوب، مقدار بیشتری از آنها مصرف شود.
