جهان صنعت نیوز – در محافل فناوری آمریکا، روایت بدبینانهای درباره آینده هوش مصنوعی رواج یافته است. با پیشرفت مدلها به سمت هوش عمومی مصنوعی، بخش کوچکی از نخبگان فناوری مالک پلتفرمها، مراکز داده و منابع انرژی خواهند شد و هوش مصنوعی عاملمحور و رباتیک پیشرفته بخش بزرگی از نیروی کار را جایگزین خواهند کرد.
در این سناریو، اکثریت جامعه دارایی چندانی در اختیار ندارند و توان آنها برای کسب درآمد از نیروی کار کاهش مییابد. داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک، نیز برآورد کرده است که طی پنج سال آینده حدود نیمی از مشاغل اداری سطح ابتدایی ممکن است دستخوش اختلال شوند.
با این حال، شواهد فعلی برای تأیید چنین تصویری کافی نیست. دادههای بازار کار تاکنون نشانهای قطعی از اختلال گسترده ناشی از هوش مصنوعی ارائه نکردهاند و برخی اقتصاددانان برجسته نیز انتظار دارند اثر این فناوری بر اشتغال و اقتصاد محدودتر از سناریوهای افراطی باشد. مسئله اصلی؛ دوپارهشدن بازار کار
با وجود نبود شواهد قطعی، نظریه شکلگیری یک «طبقه محروم دائمی» میتواند به یک خطر تمرکز منافع اقتصادی در دست صاحبان سرمایه و کارکنان بسیار متخصص اشاره کند. پژوهشهای مربوط به اتوماسیون نشان میدهد اثر فناوری بر دستمزد به نوع کاری بستگی دارد که ماشین جایگزین میکند. اگر فناوری وظایف کممهارت را حذف کند، ممکن است ارزش مهارتهای تخصصی باقیمانده افزایش یابد. اما اگر ماشین وظایف تخصصی را نیز انجام دهد، بخشی از نیروی کار ممکن است مهارت و قدرت چانهزنی خود را از دست بدهد.
در نتیجه، کارکنانی که دانش و مهارت آنها قابل جایگزینی نیست میتوانند افزایش شدید درآمد را تجربه کنند، در حالی که سایر گروهها با کاهش ارزش مهارت یا از دست رفتن شغل مواجه شوند. مطالعات مربوط به ابزارهایی مانند Claude Code نیز نشان دادهاند کاربران متخصصتر بازده بیشتری از هوش مصنوعی میگیرند. این یافته میتواند به این معنا باشد که فناوری به جای کاهش فاصله مهارتی، در برخی موارد آن را بیشتر میکند. سود هوش مصنوعی بیشتر به چه کسانی میرسد؟
یکی از نگرانیهای اصلی آن است که افزایش بهرهوری ناشی از هوش مصنوعی بیشتر به صاحبان سرمایه و کارکنان پردرآمد برسد. پژوهشی درباره اختراعات ثبتشده در اوایل دهه ۲۰۰۰ نشان داده است که از هر یک دلار ارزش …
