به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از ایرنا، شهید سید اسماعیل خطیب بخش عمده عمر شریف خود را در راه تامین امنیت و اعتلای ایران اسلامی سپری کرد و پس از عمری مجاهدت موثر اما خاموش، ۲۷ اسفند ۱۴۰۴ در جریان عملیات تروریستی رژیم تروریستی آمریکا و رژیم صهیونیستی به درجه رفیع شهادت نائل آمد. این شهید بزرگوار سالها در حساسترین مسئولیتهای اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی ایران حضور داشت؛ بیهیاهو، بیادعا و دور از نگاه رسانهها. مسئولیتهایی که هر تصمیم در آن میتوانست با سرنوشت امنیت ملی گره بخورد.
گفتوگوی پیشرو به روایت سید محمدرضا واعظی فرزند وزیر شهید اطلاعات دولت چهاردهم، از زندگی، ویژگیهای شخصیتی، سبک مدیریتی و آخرین روزهای زندگی پدرش اختصاص دارد.
وی در این مصاحبه از خاطرات خانوادگی، دوران مسئولیت، منش فردی و نگاه او به خدمت، امنیت و مسئولیتها سخن میگوید و تصویری از ابعاد مختلف شخصیت پدرش ارائه میدهد که مشروح این گفت وگو را در ادامه میخوانید:
آخرین روزهای زندگی شهید خطیب چگونه گذشت؟
از روزی که به عنوان وزیر اطلاعات انتخاب شدند، زندگی ایشان همراه با تدابیر امنیتی خاصّی بود، از جمله عدم استفاده از تلفن همراه و شبکههای اجتماعی، رفت و آمدهای محدود و ... امّا در یک سال اخیر و چند ماه قبل از دفاع مقدّس دوّم (جنگ ۱۲ روزه)، این تدابیر بسیار شدید شد و تقریبا از بهمن ماه ۱۴۰۳ تا اسفند ۱۴۰۴ که به شهادت رسیدند، شرایط به ایشان و خانوادهشان سخت گذشت. برخی دستورالعملهای سختگیرانه حفاظتی به دلیل برخی مشکلات جسمی، برای ایشان طاقتفرسا و بعضا غیرممکن بود. شهید خطیب به شوخی به سرتیم حفاظتشان میگفت: «تو نمیگذاری من شهید شوم».
جا دارد در همین جا یادی کنم از همه شهدای عزیز جنگهای اخیر و همچنین مسئولان و فرماندهان امنیتی و نظامی، نیروهای مسلّح و همچنین خانوادههای محترم ایشان که در این ایام، شرایط سخت زندگی را، برای اعتلای اسلام و افتخار پرچم مقدس جمهوری اسلامی، تحمّل کردند و میکنند.
تدابیر سخت حفاظتی موجب میشد که ما از محل زندگی ایشان خبر نداشته باشیم. گاهی یک هفته از او کاملا بیخبر بودیم یا پیام ما با واسطه بعد از چند روز به وی میرسید و جواب به ما منتقل میشد. بنده به شوخی خدمتشان عرض میکردم: «گویا شرایط شما شبیه دوران غیبت صغرا شده …
