وقتی میگویم ما در عصر ملت-دولت زندگی میکنیم، همین یک جمله، تغییرات بنیادی مفاهیم و مصادیق سیاست و اخلاق سیاسی را نسبت به دورهٔ قبل از آن به نمایش میگذارد.
به سخن دیگر، در عصر ملت-دولت، حفظ و بقای کشور ورای تمام اصول و ارزشهای سیاسی قرار دارد و والاترین اصل و ارزش به شمار میرود.
بنابراین، هر عمل و اقدامی که به حفظ و بقای کشور بیانجامد، شایستهٔ عناوینی چون سرافرازی و سربلندی و عزتمندی است هر چند که ظاهرش غیر از این باشد. در مقابل، هر عمل و اقدامی که حیات و بقای کشور را به مخاطره اندازد، عین سرافکندگی و ذلت و زبونی است هر چند که تحت عناوین دیگر صورت گیرد!
پس اساس، بقای کشور است و اخلاقی یا غیراخلاقی، درست یا غلط، عزت یا ذلت بودن هر عمل و تصمیم سیاسی نهایتاً با این معیار سنجیده میشود.
حال چرا حفظ ملت-دولت تا این اندازه مهم و ضروری و اخلاقی است؟ چون در صورت نابودی یا فروپاشی آن، دهها میلیون انسان تنها منبع و منشأ حقوق و زندگی و در نتیجه شأن و حیثیت انسانی خود را از دست میدهند!
آه که من از تکرار این مطلب پیر شدم و این مفهوم برای عدهای جا نیفتاد! …
