به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از شفقنا، اما او تاکنون دستکم از یک اشتباه بالقوه فاجعهبار پرهیز کرده است: تشدید گسترده جنگ تا سطحی فراتر از توانایی خود برای کنترل آن.
تاریخ نشان میدهد رؤسایجمهوری که برای یافتن راهی جهت خروج از جنگ، یا برای حفظ اعتبار شخصی خود یا حیثیت ایالات متحده، درگیریها را تشدید کردهاند، اغلب وارد سراشیبی خطرناکی شدهاند. در جنگهای ویتنام، عراق و افغانستان، آنان در بسیاری از موارد، هرچند با اکراه، جنگهایی را شدت بخشیدند که دیگر امکان پیروزی در آنها وجود نداشت.
ترامپ بار دیگر خود را در یک دوراهی ــ یا دقیقتر، سهراهی ــ در جنگی میبیند که اکنون با امتناع ایران از تسلیم شدن یا ورود به مذاکراتی جدی که به دلیل بدعهدی آمریکا پیش آمده است، به پیش رانده میشود.
اگر دیپلماسی همچنان ناکام بماند، آیا او حاضر است برای مدت نامحدود کارزار تاکنون بینتیجه حملات هوایی، آتشبسهای شکننده و محاصرههای دریایی آمریکا و ایران را ادامه دهد؛ کارزاری که همچنان ادامه دارد، اما به پایان جنگ منجر نمیشود؟
یا اینکه دامنه حملات آمریکا را گسترش خواهد داد؛ با کنار گذاشتن محدودیتهایی که خود تعیین کرده و فراتر رفتن از هدف قرار دادن عمدتاً اهداف نظامی، به زیرساختها و داراییهای غیرنظامی ایران حمله خواهد کرد؛ اقدامی که بهمنزله قدم در راه بی بازگشت گذاشتن و ورود به مرحله استفاده از نیروهای زمینی، هرچند در عملیاتهای محدود، خواهد بود؟
گزینه سوم نیز بسیار پرهزینه و دردناک است: پذیرفتن این واقعیت که هم برای او و هم برای ایالات متحده، بهترین راه این است که با پذیرش زیانها از این درگیری خارج شوند، در حالی که اهداف اصلیشان همچنان محقق نشده باقی مانده است.
هر یک از این پرسشها، پاسخهایی ناخوشایند از نظر سیاسی و راهبردی به همراه دارد؛ و همین موضوع توضیح میدهد که چرا ترامپ همچنان در جنگی گرفتار مانده که نه توانایی پیروزی در آن را دارد و نه توان تحمل شکستش را. میزان دشواری وضعیت آمریکا را میتوان از این واقعیت دریافت که، بر اساس گزارش اختصاصی سیانان، پنتاگون از گروهی از تحلیلگران نظامی خواسته است ایدههای تازهای برای مجازات ایران ارائه دهند.
ترامپ درباره «قطع سر» ایران هشدار میدهد
پس از آنکه ایران آخرین تلاش ترامپ …
