به گزارش هممیهن آنلاین، «امیرحسین جلالی ندوشن» روانپزشک و سخنگوی انجمن روانپزشکان ایران در گفتوگو با خبرنگار ایلنا، با بررسی شرایط روانی و اجتماعی حاکم بر جامعه ایران، از شکلگیری نوعی «تعلیق اجتماعی» در پی تداوم بحرانهای اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و نظامی سخن گفت؛ وضعیتی که به گفته او، افق برنامهریزی افراد برای آینده را کوتاه کرده و بر احساس امنیت روانی، تابآوری اجتماعی، فرسایش طبقه متوسط و افزایش تمایل به مهاجرت تأثیر گذاشته است.او در این گفتوگو با اشاره به پیامدهای روانی و اجتماعی تجربه بحرانهای پیدرپی، توضیح داد که چگونه تداوم ابهام و بیثباتی میتواند افراد را از «ساختن آینده» به سمت «ادارهکردن امروز» سوق دهد و چه پیامدهایی برای رفتارهای فردی، روابط اجتماعی و سرمایههای انسانی کشور به همراه دارد. جلالی ندوشن همچنین درباره ظرفیت جامعه برای تحمل این وضعیت، واکنشهای مختلف مردم به شرایط موجود و راههای بازسازی اعتماد و بازگرداندن امکان برنامهریزی به زندگی شهروندان توضیح داد.
بعد از جنگ ۱۲ روزه که بسیاری انتظار وقوع آن را نداشتند، اعتراضات دیماه و سپس جنگی که به آتشبس و اکنون به توافقی با سرنوشتی نامعلوم رسیده است، بسیاری احساس بلاتکلیفی میکنند. آیا میتوان وضعیت کنونی را نوعی «تعلیق اجتماعی» نامید؟
بله، میتوان از مفهوم «تعلیق اجتماعی» استفاده کرد؛ البته نه به معنای متوقفشدن کامل جامعه، بلکه به این معنا که بخش بزرگی از مردم نمیدانند تصمیمهای مهم زندگی خود را بر چه تصویری از آینده بنا کنند.
در شرایط عادی، افراد حتی با وجود مشکلات میتوانند برای چند سال آینده برنامهریزی کنند و درباره شغل، مسکن، ازدواج، فرزندآوری، تحصیل، سرمایهگذاری یا ماندن و مهاجرت تصمیم بگیرند. اما هنگامی که بحرانها پیدرپی رخ میدهند و پایان هیچکدام روشن نیست، افق برنامهریزی کوتاه میشود. زندگی از مسیر «ساختن آینده» به سمت «ادارهکردن امروز» حرکت میکند.
یکی از مهمترین پیامدهای روانی این وضعیت، از کف رفتن تخیل نسبت به آینده است. منظور از تخیل، خیالپردازی غیرواقعی نیست؛ بلکه توانایی تصور یک آینده نسبتاً قابل پیشبینی و احساس امکان اثرگذاری بر آن است. وقتی این توانایی کاهش پیدا میکند، فرد ممکن است همچنان کار کند و زندگی روزمره …
