نور حق خود را با تندروی و بی‌خردی خاموش نکنیم

یکی از پرسش‌های کهن اما همیشه‌تازهٔ صحنهٔ نبردِ حق و باطل این است که آیا صرفِ حقانیتِ یک موضع، یک سخن، ایده، آرمان و یا عملکرد، برای پایداری و اثربخشیِ آن در جامعه، در افکارِ عمومی، و در نهایت در تاریخ کافی‌ست. چرا حق، با آن‌که در ذاتِ خود مسلّم و روشن است، گاه هم در زمانِ خویش و هم در برابرِ دیدگانِ تاریخ، کم‌فروغ می‌ماند یا حتی به‌کلی خاموش می‌شود؟

امام هادی علیه‌السلام در جمله‌ای کوتاه اما ژرف، پاسخی شگفت به این پرسش می‌دهند؛ آنجا که می‌فرمایند «إنَّ الظّالِمَ الحالِمَ یَکادُ أن یُعفی عَنهُ بِحِلمِهِ، وإنَّ المُحِقَّ السَّفیهَ یَکادُ أن یُطفِئَ نورَ حَقِّهِ بِسَفَهِهِ». یعنی ستمکاری که حلم دارد، چه‌بسا به‌واسطهٔ حلمش از او درگذرند؛ و حق‌دارِ نابخرد، چه‌بسا با سفاهتش نورِ حقِ خویش را خاموش کند. …