یک روز حمله آمریکا و ایران است؛ روز دیگر، آرام است و خبری از حمله نیست. روزی تنگه هرمز باز است و روز دیگر، بسته است و محاصره دریایی ایران برقرار. روزی، نیروهای مسلح ایران از حمله به برخی کشتی ها خبر می دهند و روزی دیگر، نقطه ای از منطقه مورد هدف قرار می گیرد. روزی تهدید به حمله است و بامدادی مثل بامداد یکشنبه، ترامپ برای چندمین بار می گوید حمله بزرگ را لغو کرده چون کشورهای منطقه از او خواسته اند به مذاکره و توافق فرصت جدیدی بدهد. ادعایی که آنقدر تکرار شده که جذابیت خود را حتی برای مردم ایران هم از دست داده است. با تهدید حمله، قیمت نفت بالا می رود و با خبر مذاکره، قیمت ها پایین می آیند.
نه جنگ تمام عیار است و نه از صلح خبری است. هم جنگ است هم نیست هم صلح است هم نیست. با بن بست در دو مسیر جنگ و صلح، ایران و آمریکا تصمیم گرفته اند هر دو را باهم ادامه دهند. هیچ کدام هم نمی توانند مسئله را حل کنند یا کاملا به اهداف خود برسند؛ نه با آتش جنگ نه با میز مذاکره.
آمریکا نه می تواند حکومت ایران را سرنگون یا تسلیم کند نه می تواند توان حملات ایران را نابود کند یا کنترل ایران بر تنگه هرمز را کنار بزند یا تهران را وادار به عقب نشینی کند نه در هسته ای نه در دیگر بخش ها. در مقابل، ایران هم تاکنون نتوانسته آمریکا را به پذیرش خواسته های خود از جمله کنار گذاشتن تهدیدات و حملات نظامی وادار کند یا واشنگتن را به پذیرش حاکمیت و مدیریت تهران بر تنگه هرمز، تسلیم کند.
رابطه تهران و واشنگتن به دیواری رسیده که عبور از آن فعلا نشانه ای ندارد پس هم جنگ هم صلح را ادامه می دهند به این امید که طرف مقابل خسته شود و عقب نشینی را انتخاب کند. خواسته های حداکثری دو طرف نیز کاملا در تضاد با یکدیگرند به شکلی که پیدا کردن زمینه مشترک میان آنها، سخت و شکننده است. زورآزمایی ادامه دارد گاهی حمله گاهی تهدید گاهی مذاکره و شبه توافق تا آینده ای که فعلا معلوم نیست.
*منبع: عصر ایران
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
