این شاید مهمترین جمله برای فهم سیاست خارجی امروز سئول است
تصمیم اخیر کره جنوبی برای نپیوستن به تلاشهای آمریکا علیه برنامه هستهای ایران، در کنار دستور دونالد ترامپ برای کاهش قابلتوجه مانورهای نظامی مشترک آمریکا و کره جنوبی، فقط یک اختلاف مقطعی میان واشنگتن و سئول نیست؛ این اتفاق میتواند نشانهای از تغییر عمیقتر در نگاه کره جنوبی به جایگاه آمریکا و مفهوم «اتحاد» باشد.
ترامپ روز یکشنبه اعلام کرد که به وزیر جنگ خود دستور داده است مانورهای مشترک با کره جنوبی را «بهطور قابل توجهی کاهش دهد». او همزمان گفت که از رئیسجمهور کره جنوبی پرسیده که آیا سئول حاضر است در تلاش آمریکا برای «خلع سلاح اتمی ایران» مشارکت کند و پاسخ کرهایها منفی بوده است: "ممنون، نه!". ترامپ همچنین رابطه خوب خود با کیم جونگاون را یکی از دلایل مخالفتش با برگزاری مانورهای بزرگ نظامی در شبهجزیره کره عنوان کرد.
اما چرا کره جنوبی، با وجود یکی از مستحکمترین اتحادهای امنیتی جهان با آمریکا، حاضر نشد در کنار واشنگتن قرار بگیرد؟
کرهایها یک سؤال ساده دارند: «این جنگ چه ارتباطی با ما دارد؟»
برای سئول، ایران هزاران کیلومتر دورتر است. کره جنوبی نه با ایران مرز مشترک دارد و نه منافع امنیتی مستقیم در خاورمیانه.
برعکس، ورود کره به یک درگیری نظامی با ایران میتواند برای این کشور هزینههای سنگینی داشته باشد؛ از افزایش قیمت انرژی و اختلال در مسیرهای کشتیرانی گرفته تا افزایش ریسک برای شرکتها و اتباع کرهای در خاورمیانه.
کره جنوبی کشوری است که اقتصادش به واردات انرژی و تجارت جهانی وابسته است. بنابراین طبیعی است که دولت لی جائهمیونگ نخواهد در جنگی وارد شود که از نگاه سئول، ارتباط مستقیمی با امنیت ملی کره ندارد.
مسئله مهمتر: کره شمالی
اما شاید مهمترین دلیل مخالفت سئول، نه ایران، بلکه پیونگیانگ باشد. کره جنوبی نمیتواند بهراحتی از این واقعیت عبور کند که هر تصمیم آمریکا درباره ایران، در کره شمالی نیز با دقت مطالعه میشود.
اگر آمریکا با قدرت نظامی به دنبال خلع سلاح ایران باشد، اما همزمان با کره شمالی وارد مذاکره شود، پیونگیانگ ممکن است به این نتیجه برسد که داشتن سلاح هستهای …
