حسین شخصیتی همهجانبه با نگرشی بسیار وسیع و ایمانی بسیار عمیق بوده است.
هر کلام و حرکت او پرده از شخصیت بزرگش برمیدارد.
صحنهٔ احضار او به دارالامارهٔ مدینه بینهایت درسآموز است. او پس از ورود به دارالاماره، به ولیدبن عتبة بن ابیسفیان حاکم اموی مدینه سلام میکند و چون مروان بن حکم را نیز آنجا میبیند، از خداوند آشتی بین آن دو خویشاوند از هم گسسته را درخواست میکند.
هنگامی که ولید خبر فوت معاویه را به حسین میدهد او آیهٔ استرجاع را بر زبان میراند و برای معاویه طلب آمرزش میکند.
چون ولید دستور یزید برای بیعت را پیش میکشد، حسین چنین امری را نیازمند تأمل و تفکر و بخصوص انجام آن در اجتماع عمومی میداند.
مروان که به نیت حسین برای پرهیز از بیعت پی میبرد، حاکم مدینه را به اجبار او برای بیعت و یا کشتنش در همان لحظه ترغیب میکند.
حسین از توصیهٔ مروان به قتل خود، به خشم میآید. او را دشنام میدهد و هر دو را ناتوان از کشتن خود معرفی میکند و بلافاصله از دارالاماره خارج میشود.
مراحل مختلف این تعامل، خود گواه رفتار سیاسی حسین است. در تاریخ معاصر متأسفانه ابعاد وجودی شخصیت حسین نادیده گرفته شده و از او چهرهای مهاجم تصویر شده است!
دینداران اندیشهورز باید این تصویر تحریفآمیز را تصحیح کنند.
*منبع: کانال تلگرامی نویسنده
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
