به گزارش اقتصادنیوز به نقل از دنیای اقتصاد، پنج ماه پس از آغاز جنگ، قیمت نفت برنت همچنان حدود ۴۰ دلار پایینتر از بالاترین قیمت روزانه ۱۲۶ دلاری خود در ۳۰ آوریل قرار دارد. بازار حتی برای مدتی با مازاد عرضه نفت روبهرو شد و به همین دلیل، کشورهای واردکننده و مصرفکنندگان هنوز با بحران جدی کمبود سوخت یا افزایش شدید هزینهها مواجه نشدهاند.
با آغاز بحران، حدود ۱۴ میلیون بشکه نفت خام در روز در معرض اختلال در مسیر انتقال به بازارهای جهانی قرار گرفت. عربستان و امارات بخشیاز نفت خود را از طریق خطوط لوله به مسیرهای دیگری منتقل کردند و آمریکا، ژاپن و دیگر کشورهای ثروتمند نیز بخشی از ذخایر راهبردی خود را وارد بازار کردند.
با این حال، مهمترین عامل کاهش فشار، افت شدید واردات نفت چین بود که به حدود ۵.۵ میلیون بشکه در روز رسید.
این کاهش واردات اتفاقی نبود. پکن با استفاده از ذخایر نفتی خود، محدود کردن صادرات برخی فرآوردهها و مدیریت تقاضای داخلی توانست خرید نفت از بازار جهانی را کاهش دهد. در واقع، چین که بزرگترین واردکننده نفت جهان است، در شرایط بحرانی از قدرت خرید خود به عنوان ابزاری برای کنترل فشار بر بازار استفاده کرد؛ اقدامی که آثار آن تنها به اقتصاد این کشور محدود نماند.
از نگاه اکونومیست، بحران اخیر نشان داده است که قدرت در بازار نفت فقط در اختیار تولیدکنندگان بزرگ نیست و کشورهای مصرفکننده نیز میتوانند بر قیمتها اثر بگذارند.
کاهش خرید چین بخشی از نفتی را که امکان انتقال آن از منطقه خلیج فارس نداشت، از بازار خارج کرد و مانع از شدت گرفتن کمبود شد. به این ترتیب، یکی از بزرگترین خریداران جهان به عاملی برای جذب شوک ناشی از جنگ تبدیل شد.
برای دههها، سازمان کشورهای صادرکننده نفت و متحدانش، از جمله روسیه، مهمترین بازیگران بازار نفت بودهاند.
این گروه پیش از جنگ حدود نیمی از تولید نفت خام جهان را در اختیار داشت و معمولا با محدود کردن تولید، تلاش میکرد قیمتها را در سطح بالاتری نگه دارد. افزایش یا کاهش تولید از سوی این کشورها میتوانست بر اقتصاد جهانی اثر گستردهای بگذارد و هزینه انرژی را برای مصرفکنندگان و صنایع افزایش دهد؛ اما سیاست چین مسیر متفاوتی را نشان داده است. این …
