امیرحسین فرهنگدوست؛ در تاریکیِ شبهای ریگدان یا در هیاهویِ سکوهای دریایی، منظرهای هست که چشمها، نباید آن را ببیند: شعلههای بلند و بیامانی که از لولههای بلندِ فلر (Flare) به سوی آسمان رقص میکنند. برای توریستها، شاید اینها رقصِ نور باشد، اما برای یک بینایِ کهنهکار، اینها «خاکسترهایِ ثروت» هستند. اینها شعلههایِ سوختنِ فرصتها، سوختنِ ارز، و سوختنِ آیندهیِ این سرزمین است.
ما در دورانی زندگی میکنیم که در آن، گازهای همراهِ نفت، نه به عنوان «خوراکِ صنایع»، که به عنوان «زبالهیِ انرژیایی» با پرتاب به آسمان، به قتل میرسند. هر بار که یک شعلهی فلر روشن میشود، بخشی از ثروتِ ملیِ ما در هوا دود میشود و به جای آن، تنها «کربن» و «بیکاری» باقی میماند.
فلرینگ؛ جنایت در حقِ زنجیره ارزش
بارها گفته شده ایران در تلهی خامفروشی گرفتار شده است. اما فلرینگ، مرحلهیِ بعدیِ این سقوط است: «خامفروشیِ در هوا!» …
