به گزارش اقتصادنیوز به نقل از عصر ایران؛ در ماجرای عروسی رونالدو، یک اتفاق جالب افتاد؛ ما برای او عروسیای ساختیم که خودمان دوست داشتیم ببینیم، نه عروسیای که او خواسته بود تجربه کند. هوش مصنوعی در اینجا بیشتر از آنکه چهره رونالدو و جورجینا را نشان دهد، چهره ما را نشان داد.
شاید ماجرا از یک عروسی شروع شده باشد، اما مسأله اصلاً عروسی نیست. مسأله تصویری است که ما از خوشبختی ساختهایم؛ تصویری که آنقدر به آن خو گرفتهایم که وقتی واقعیت با آن جور درنمیآید، ترجیح میدهیم واقعیت را کنار بگذاریم و نسخه مطلوب خودمان را بسازیم. حتی اگر این نسخه را هوش مصنوعی برایمان بسازد.
ماجرا از تصاویر جعلی عروسی کریستیانو رونالدو و جورجینا رودریگز شروع شد؛ تصاویری پرزرقوبرق با حضور ستارههای فوتبال و فضایی که انگار از ترکیب همه کلیشههای «عروسی رویایی» ساخته شده بود.
عمارت، لباسهای باشکوه، میهمانان مشهور، جواهرات، نورپردازی سینمایی و انبوهی از نشانههایی که قرار است به ما بگویند: اینجا جشن آدمهای خیلی ثروتمند است.اما واقعیت، دستکم در روایت منتشرشده از سوی این زوج، چیز دیگری بود. یک مراسم خصوصی، خانوادگی و دور از هیاهو؛ نه آن عروسی باشکوهی که اینترنت برایشان ساخته بود.
انگار ما پیش از آنکه بدانیم رونالدو چگونه میخواهد ازدواج کند، تصمیم گرفته بودیم که او «باید» چگونه ازدواج کند!
اینجا دقیقاً همان جایی است که هوش مصنوعی از یک ابزار تولید تصویر به آیینهای برای فرهنگ تبدیل میشود. تصویری که هوش مصنوعی از عروسی رونالدو میسازد، فقط یک تصویر جعلی نیست؛ تصویری از ذهن ماست. ما از هوش مصنوعی نخواستهایم واقعیت را بازسازی کند، از او خواستهایم تصوری را که از واقعیت داریم، مجسم کند و این دو، همیشه یکی نیستند.
شاید به همین دلیل است که تصاویر جعلی آنقدر باورپذیر بودند. چون جعلی بودن شان در ظاهر بود، اما در منطق درونیشان کاملاً واقعی بودند.
ما واقعاً ثروت را با عمارت و ماشین و جواهر و مهمان مشهور و میز مجلل میشناسیم. پس وقتی هوش مصنوعی میخواهد تصویری از «عروسی یک مرد فوقثروتمند» بسازد، چه چیزی طبیعیتر از این است که همین نشانهها را کنار هم بچیند؟
هوش مصنوعی در اینجا چیزی بیشتر از یک تصویرساز است؛ نوعی ماشین بازتولید …
