به گزارش اقتصادنیوز به نقل از دنیای اقتصاد، اکونومیست نوشت: کمتر آرمان سیاسیای را میتوان یافت که برنی سندرز، سیاستمدار آمریکایی آنقدر چپگرا که میتوانست در اروپا بهعنوان یک میانهرو وارد رقابت انتخاباتی شود، و چارلی کرک، چهره آتشین و ترامپیست محافظهکار، را با یکدیگر متحد کند. بااینحال، یکی از معدود نقاط توافق عجیب میان این دو، جذابیت سوئد بود.
از نگاه آن سناتور عبوس، این کشور اسکاندیناوی سرچشمهای از عقل سلیم سوسیالیستی است که آمریکا باید از آن الگوبرداری کند. برای آن چهره سرسخت محافظهکار، که یک سال پیش هنگام تبلیغ و ترویج باورهای راستگرایانه خود در یک دانشگاه به قتل رسید، سرزمین ایکیا و اسپاتیفای نیز به همان اندازه شایسته تحسین بود. بااینحال، از نظر او، سوئد نه به دلیل دولت بزرگش، بلکه بهرغم آن شکوفا شده بود؛ همهچیز به نوعی فردگرایی ذاتی و «به حریم من دست نزن» بازمیگشت که شاید یک تگزاسی هم آن را خوب درک کند.
اینکه دو سوی مخالف طیف سیاسی، موفقیت یکی از کشورهایی را که بهترین شیوه اداره در جهان را دارند، به ایدههای خود نسبت دهند، چندان تعجبآور نیست. چیزی که شاید عجیبتر باشد این است که هر دو طرف تا حدی حق دارند: سوئد، بهگونهای متناقض، سرزمین «فردگراییِ جمعیشده» است. خبر مرتبط آیا سوسیالیسم اخلاقیتر از سرمایهداری است؟ | استدلالهایی برای رد نظام «اجبار» و دفاع از نظام اقتصادی «خنثی» | چگونه میتوان به ارزشهای انسانیترِ انسانها مجال بروز آزادانه داد؟
استدلال در دفاع از سوئد بهعنوان یک آرمانشهر سوسیالیستی، به اندازه رولهای دارچینی این کشور قدیمی و ریشهدار است. این کشوری است که برای تامین مالی دولتی که مخارجش تقریبا به نیمی از تولید ناخالص داخلی میرسد (یکی از بالاترین سطوح در جهان) از ثروتمندان مالیات سنگینی میگیرد؛ نرخ بالای مالیات بر درآمد در سوئد به ۵۲درصد میرسد و بخش قابلتوجهی از ثروت را میبلعد.
دولت رفاه در سوئد به اندازه مبلمان آماده مونتاژش مشهور است. این حمایتهای همهجانبه عملا از همان گهواره آغاز میشود؛ والدین تازهفرزنددارشده میتوانند در مجموع از ۴۸۰ روز مرخصی با حقوق برخوردار شوند. دیگر مؤلفههای سنتی چپ نیز شامل دانشگاههای رایگان، نابرابری پایین درآمدی و گستردهترین …
