پلی‌استیشن‌های دودزا

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که با دیدن نمای جانبی برخی خودروهای چهاردر، در نگاه اول اثری از دستگیره درهای عقب پیدا نکنید. این دستگیره‌ها غیب نشده‌اند، بلکه طراحان خودرو آن‌ها را به‌ زیبایی در فریم پنجره‌ها یا ستون C پنهان کرده‌اند تا ظاهری یکدست‌تر و اسپرت‌تر به خودرو ببخشند.

به گزارش  خبرآنلاین به نقل از motor۱، فلسفه اصلی پشت این ایده، ایجاد خطوط بدنه روان‌تر و القای حس یک خودروی دو در و کوپه است، آن هم بدون آنکه راحتی ورود و خروج سرنشینان عقب فدا شود. اگرچه این حرکت در برخی موارد به بهبودهای جزئی آیرودینامیکی نیز کمک می‌کند، اما هدف اول و آخر طراحان، خلق نمای جانبی جذاب‌تر و تمیزتر است. آلفارومئو ۱۵۶؛ بنیان‌گذار دستگیره مخفی

بدون شک خودرویی که این خط فکری را در صنعت خودروسازی تثبیت کرد، آلفارومئو ۱۵۶ مدل ۱۹۹۷ بود. تیم طراحی آلفارومئو به سرپرستی والتر دسیلوا، دستگیره درهای عقب را به‌ طور هوشمندانه‌ای درون قاب سیاه پنجره و چسبیده به ستون C جانمایی کرد.

نتیجه این کار یک خطای دید فوق‌العاده بود؛ خودرو یک سدان چهاردر کاملا کاربردی و خانوادگی بود، اما در نگاه اول یک خودروی دودر اسپرت و کوپه به نظر می‌رسید. این ترفند ساده اما هوشمندانه نشان داد که می‌توان بدون تغییر در زیرساخت فنی، چهره خودروهای روزمره را کاملا دگرگون ساخت. چرا طراحان دستگیره‌های عقب را پنهان می‌کنند؟

یک دستگیره برجسته روی درِ عقب، فورا به چشم بیننده یادآوری می‌کند که با یک خودروی چهاردر معمولی روبه‌رو است. وقتی دستگیره به ستون C منتقل می‌شود، امتداد خطوط بدنه و سقف بدون هیچ مانعی جریان پیدا می‌کند. امروزه این ترفند را روی طیف وسیعی از خودروها، از هاچ‌بک‌ها گرفته تا کراس‌اوورها و سدان‌های مدرن نظیر هوندا HR-V، کیا K۴، تویوتا پریوس و تویوتا C-HR می‌بینیم. تاثیر آیرودینامیک؛ واقعی اما فرعی

جدا از مسائل زیبایی‌شناختی، هموارتر کردن سطح بدنه به عبور روان‌تر جریان هوا نیز کمک می‌کند. دستگیره‌های سنتی کمی از بدنه بیرون می‌زنند و در سرعت‌های بالا آشفتگی‌های کوچک هوایی ایجاد می‌کنند. اگرچه حذف این برجستگی‌ها به تنهایی تاثیر شگرفی روی مصرف سوخت ندارد، اما به عنوان بخشی از پازل بزرگ آیرودینامیک خودرو، به عبور بی‌صداتر و کم‌مقاومت‌تر هوا کمک می‌کند. با این حال، در اکثر خودروها جنبه‌های آیرودینامیکی در اولویت دوم قرار دارند و جنبه‌های بصری علت اصلی این نوع جانمایی هستند. دلایل پایداری این ترفند در صنعت خودروسازی

خودروسازان همچنان علاقه زیادی به استفاده از این سبک طراحی دارند، زیرا مزایای متعددی برای آن‌ها به همراه می‌آورد:

نمای شبه‌کوپه: فرم چهاردر خودرو را خلوت‌تر و جسورانه‌تر نشان می‌دهد.

برجسته‌سازی خطوط بدنه: با حذف دستگیره‌ها، برجستگی‌ها و قوس‌های روی بدنه بهتر به چشم می‌آیند.

حفظ دسترسی آسان: سرنشینان عقب همان درهای استاندارد را در اختیار دارند.

جریان هوای یکدست‌تر: به کاهش نویز باد و بهبود جزئی آیرودینامیک کمک می‌کند. نظر علاقه‌مندان خودرو درباره دستگیره‌های مخفی

در میان عاشقان خودرو درباره این سبک طراحی نظرات متفاوتی وجود دارد. گروهی از مالکان، نمای جانبی خلوت و اسپرت خودروهایشان را بسیار می‌پسندند و آن را امتیازی ویژه در طراحی می‌دانند. در مقابل، برخی دیگر دستگیره‌های معمولی را به دلیل استفاده ساده‌تر و ارگونومی واضح‌تر ترجیح می‌دهند. با این وجود، همگی متفق‌القول هستند که این ترفند هوشمندانه موفق شده است بدون لطمه زدن به جنبه‌های کاربردی خودرو، ظاهر آن را متمایز و جذاب‌تر کند. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر عکس یادگاری مقامات شهر قوچان در دوران قاجار خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : استفاده از پله بیشتر از آنچه تصور می‌شود برای سلامتی مفید است بیشتر بخوانید: ۴ نقطه‌ضعف موتورهای توربوشارژ که قبل از خرید خودرو باید بدانید تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران

بعد از یک روز سخت کاری یا درسی، با استرسی که جنگ به جا گذاشته و آینده‌ای که هر روز مبهم‌تر به نظر می‌رسد، خودش را به خانه می‌رساند. روی کاناپه می‌نشیند و تلویزیون را روشن می‌کند؛ یا چیزی برای دیدن ندارد یا آنچه پخش می‌شود، بیشتر از آنکه سرگرم‌کننده باشد، اضطراب‌آور است. به سراغ یخچال می‌رود و با کویری روبه‌رو می‌شود که پیش‌تر نمونه‌اش را فقط در بازی «رد دد» (Red Dead Redemption)دیده بود.

دوباره روی کاناپه برمی‌گردد و موبایل را برمی‌دارد. با هزار مکافات راهی برای دور زدن محدودیت‌ها پیدا می‌کند و به اینستاگرام می‌رسد. چند دقیقه‌ای میان اینترنت کند و محتواهای «برین‌رات» (Brain rot) می‌چرخد تا چشمش به پست یک استریمر خارجی می‌افتد؛ پستی درباره همان بازی آنلاینی که زمانی ساعت‌ها سرگرمش می‌کرد اما در دوران قطعی اینترنت آن‌قدر از آن دور مانده که تقریبا فراموشش کرده بود.

لپ‌تاپ را روشن می‌کند و با امیدی نه‌چندان زیاد وارد بازی می‌شود؛ اما خیلی زود با خطای دسترسی روبه‌رو می‌شود. یادش می‌آید پیش از جنگ از یک سرویس رفع تحریم و DNS استفاده می‌کرد. سرویس قدیمی دیگر مثل گذشته کار نمی‌کند. کمی جست‌وجو می‌کند، تبلیغ سرویس دیگری را که قبلا در یک کانال تلگرامی دیده بود پیدا می‌کند و اشتراک می‌خرد. این بار بازی بالا می‌آید. برای مدتی کوتاه می‌تواند از دنیای بیرون فاصله بگیرد و به سرگرمی‌ای برگردد که یادآور روزهای عادی‌تر است.

اما این حال چندان دوام نمی‌آورد. ابتدا اینترنت کند می‌شود و کمی بعد ارتباط کاملا از دست می‌رود. بازی را می‌بندد. از نیمه شب گذشته و باید به رخت‌خواب برود؛ اما یک سؤال همچنان باقی مانده است: مشکل وصل نشدن بازی دقیقا کجاست و چرا دسترسی به یک سرگرمی آنلاین باید این‌قدر دشوار باشد؟

این فقط قصه یک گیمر خسته در یک شب معمولی نیست. تجربه گیمینگ آنلاین برای بسیاری از کاربران ایرانی به چرخه‌ای از اتصال، اختلال، تغییر DNS، افزایش پینگ، قطع شدن و تلاش دوباره تبدیل شده است. از جنگ و از دسترس خارج شدن برخی سرورهای منطقه‌ای بازی‌ها تا حدود ۸۰ روز قطعی و اختلال اینترنت، مجموعه‌ای از اتفاق‌ها باعث شده سرویس‌های رفع تحریم و کاهش پینگ گیمینگ نیز یکی از دشوارترین دوره‌های فعالیت خود را پشت سر بگذارند.از دوبی به اروپا؛ پینگ بالای ۱۰۰

یکی از تغییراتی که پس از جنگ مستقیما روی تجربه گیمرها اثر گذاشت، اختلال در اتصال به سرورهای منطقه‌ای دوبی و امارات بود. دانیال معین‌آبادی، مدیرعامل شلتر، می‌گوید کاربران برخی بازی‌های محبوب مانند کانتر استرایک دیگر نمی‌توانند مانند گذشته به سرورهای دوبی متصل شوند و ناچارند سرورهای اروپایی را انتخاب کنند. نتیجه، افزایش پینگ است که در مواردی به بیش از ۱۰۰ میلی‌ثانیه می‌رسد.

اما دورتر شدن سرور بازی تنها بخشی از مشکل است. امیرعباس کنعانی، مدیرعامل الکترو نیز بخش مهمی از اختلال‌های فعلی را به محدودسازی یا اختلال روی پروتکل‌هایی مانند UDP مرتبط می‌داند؛ پروتکلی که بخش مهمی از ارتباط لحظه‌ای در بازی‌های آنلاین بر بستر آن انجام می‌شود.

بررسی‌های فنی شلتر نیز به نتیجه مشابهی رسیده است. در بسیاری از بازی‌ها کاربر می‌تواند بدون مشکل وارد محیط اولیه شود، زیرا احراز هویت و اتصال اولیه از طریق TCP انجام می‌شود. دردسر از زمانی آغاز می‌شود که کاربر وارد مرحله یافتن حریف یا همان مچ‌میکینگ می‌شود؛ جایی که ارتباط لحظه‌ای بازی بیشتر به UDP وابسته است. در این مرحله ممکن است اتصال با تاخیر انجام شود، کاربر از صف خارج شود یا اساسا نتواند به سرور بازی برسد.

کنعانی، مدیرعامل الکترو در کنار این محدودیت‌ها به اختلال در آپلود به سمت سرورهای خارجی نیز اشاره می‌کند؛ اختلالی که حتی در صورت برقرار بودن اتصال، می‌تواند کیفیت بازی را کاهش دهد.تحریم یک طرف، فیلترینگ طرف دیگر

سرویس‌هایی مانند شلتر و الکترو اساسا برای حل مشکلی شکل گرفتند که از بیرون مرزهای ایران ایجاد شده بود؛ شرکت یا ناشر خارجی، IP کاربران ایرانی را مسدود می‌کرد و سرویس‌های رفع تحریم تلاش می‌کردند این مانع را از سر راه بردارند. اما مدیران هر دو مجموعه می‌گویند اکنون بخش مهم‌تری از مشکلات آنها در داخل کشور ایجاد می‌شود.

در تحریم خارجی، معمولا IP کاربر ایرانی مسدود است و در بسیاری از موارد می‌توان با تغییر مسیر یا استفاده از DNS مناسب این محدودیت را پشت سر گذاشت. اما زمانی که خود IPهای سرویس رفع تحریم در داخل فیلتر می‌شوند، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود.

معین‌آبادی می‌گوید شدت فیلتر شدن IPها باعث شده شلتر برای حفظ سرویس به‌جای حدود ۱۰۰ IP، گاهی مجبور به تهیه ۳۰۰ IP شود. به گفته او، فقط هزینه یک سرور می‌تواند ماهانه حدود ۱۰ میلیون تومان باشد و هزینه تعویض IPها در طول سال برای این مجموعه به صدها میلیون تومان برسد.

کنعانی، مدیرعامل الکترو نیز فیلتر شدن ناگهانی و بدون اطلاع قبلی IP سرورها را یکی از مهم‌ترین مشکلات الکترو می‌داند؛ اتفاقی که تیم فنی را ناگهان با سرویسی از دسترس خارج‌شده و کاربرانی مواجه می‌کند که انتظار دارند مشکل در کوتاه‌ترین زمان برطرف شود.

این محدودیت‌ها حتی به درگاه پرداخت رسیده است. معین‌آبادی، مدیرعامل شلتر می‌گوید: در مقطعی درگاه بانکی شلتر به دلیل استفاده از کلمه «شکن» در عبارت «تحریم‌شکن» مسدود شد و این اتفاق فعالیت مجموعه را برای حدود یک هفته مختل کرد.

به همه اینها باید قطعی برق را نیز اضافه کرد. کنعانی، مدیرعامل الکترو می‌گوید که خاموشی‌های منطقه‌ای گاهی تجهیزات مخابراتی را نیز از مدار خارج می‌کند و کیفیت اینترنت کاربران تا سطح شبکه 3G کاهش می‌یابد. شلتر هم تجربه خاموش شدن سرورهایش در برخی دیتاسنترهای داخلی را داشته است؛ اختلالی که کاربر در نهایت آن را از چشم سرویس کاهش پینگ می‌بیند، حتی اگر منشاء آن جای دیگری باشد.DNS قرار نیست اینترنت را تعمیر کند

در این چرخه، کاربر معمولا یک مقصر در دسترس دارد، سرویس DNS یا رفع تحریمی که بابت آن پول پرداخت کرده است. وقتی بازی قطع می‌شود، پینگ بالا می‌رود یا کاربر از سرور بیرون میفتد، اولین تصور این است که سرویس خریداری‌شده کار نمی‌کند.

معین‌آبادی می‌گوید: این تصور از کارکرد DNS دقیق نیست. DNS در بسیاری از بازی‌ها عمدتا در مرحله ابتدایی اتصال و برای ترجمه دامنه به IP یا عبور از محدودیت جغرافیایی نقش دارد. پس از آن، ارتباط بازی مستقیما با سرور برقرار می‌شود. بنابراین اگر اینترنت پایه کاربر با پکت‌لاس، نوسان یا قطعی روبه‌رو باشد، DNS نمی‌تواند آن را برطرف کند.

به بیان ساده، سرویس رفع تحریم می‌تواند یک مانع را از مسیر بردارد، اما قرار نیست تمام مشکلات مسیر را حل کند.

در ماه‌های گذشته دلایل دیگری مانند نوع NAT، قرار داشتن کاربران پشت CGNAT یا غیرفعال بودن IPv6 نیز به عنوان علت اختلال بازی‌ها مطرح شده است. بررسی‌های شلتر اما نشان می‌دهد CGNAT را نمی‌توان عامل اصلی مشکلات مچ‌میکینگ در بازی‌هایی دانست که سرور اختصاصی دارند. فعال شدن IPv6 نیز تا زمانی که محدودیت روی مسیر ارتباطی و UDP باقی باشد، به‌تنهایی مشکل را برطرف نمی‌کند.

اثر این وضعیت بیشتر در بازی‌هایی دیده می‌شود که به ارتباط لحظه‌ای و پایدار حساس‌اند؛ از کال‌آف‌دیوتی (Call Of Duty) پابجی (Pubg) و ایپکس لجندز (Apex Legends) گرفته تا فورتنایت (Fortnite) و بخش آنلاین سری FC. در چنین بازی‌هایی چند لحظه ناپایداری شبکه می‌تواند نتیجه یک مسابقه را تغییر دهد یا اساسا کاربر را از بازی بیرون بیندازد.۸۰ روز بدون فروش

آنچه برای گیمر به معنای از دست رفتن چند ساعت سرگرمی است، برای سرویس‌های فعال این حوزه به توقف کسب‌وکار تبدیل می‌شود. شلتر می‌گوید که در دوره اوج قطعی و اختلال اینترنت حدود ۸۰ روز فروش نداشته اما همچنان هزینه حقوق کارکنان و اجاره سرورها را پرداخت کرده است. این مجموعه همچنین می‌گوید هزینه اشتراک کاربران را متناسب با دوره اختلال جبران کرده است.

الکترو نیز فعلا ارائه سرویس DNS خود را متوقف کرده است. کنعانی می‌گوید این سرویس قرار است دوباره بازگردد، اما این مجموعه در این فاصله پروژه «الکترولن» را دنبال کرده است؛ سرویسی برای ایجاد شبکه محلی مجازی (LAN) و اجرای بازی‌های چندنفره روی بستر اینترنت داخلی. به گفته کنعانی، خدمات الکترو تاکنون رایگان بوده و این مجموعه قصد دارد این مدل را تا جای ممکن برای کاربران حفظ کند.

اما برای شلتر، بخشی از راه‌حل نه در تغییر فناوری، بلکه در تغییر برخورد با این سرویس‌هاست. معین‌آبادی می‌گوید: این مجموعه به دنبال گفت‌وگو با نهادهای تصمیم‌گیر از جمله شورای عالی فضای مجازی است تا IPهای مورد استفاده سرویس در فهرست سفید قرار بگیرند و مجبور نباشد پس از هر موج فیلترینگ، دوباره IP بخرد و مسیر ارتباطی جدیدی ایجاد کند.

کنعانی، مدیرعامل الکترو نیز تجربه تعامل با نهادهای دولتی را در گذشته مثبت ارزیابی می‌کند و به نمونه‌هایی مانند راه‌اندازی «سامانه رادار بازی» و مشاوره تیم الکترو برای بهینه‌سازی روتینگ سرورهای خاورمیانه بازی‌ها اشاره می‌کند. از نگاه او، این تجربه‌ها نشان می‌دهد مشکلات فنی گیمرها دست‌کم در بخشی از ساختار تصمیم‌گیری کشور شناخته شده است.سؤالی که جوابی برایش نیست

حالا می‌توان دوباره به همان گیمر ابتدای گزارش برگشت. مشکل او دقیقا کجاست؟ جواب در یک کلمه خلاصه نمی‌شود بلکه زنجیره‌ای از مشکلات است که تجربه نامطلوبی برای او می‌سازد.

ممکن است سرور منطقه‌ای بازی دیگر در دسترس نباشد و اتصال او به اروپا هدایت شود. ممکن است مسیر UDP با اختلال روبه‌رو باشد. ممکن است IP سرویس رفع تحریم فیلتر شده باشد، کیفیت اینترنت پایه افت کرده باشد یا حتی خاموشی، تجهیزات مخابراتی یا سرور داخلی را از مدار خارج کرده باشد. در سمت دیگر نیز همچنان تحریم شرکت‌های خارجی وجود دارد.

همین تعدد عوامل، گیمر ایرانی را وارد چرخه‌ای کرده که پیدا کردن مقصر در آن آسان نیست. سرویس‌هایی که زمانی قرار بود تنها مانع تحریم خارجی را کنار بزنند، حالا خودشان باید از میان فیلترینگ IP، اختلال پروتکل‌ها، قطعی اینترنت و برق راهی برای رسیدن کاربر به سرور بازی پیدا کنند.

برای کاربری که نیمه‌شب فقط می‌خواهد چند دست بازی کند، البته این تفکیک چندان اهمیتی ندارد. او نه UDP می‌بیند، نه مسیر روتینگ و نه IP فیلترشده؛ فقط دکمه‌ای را می‌زند که باید او را وارد بازی کند که نمی‌کند.

شاید همین، ساده‌ترین توضیح برای پیچیدگی وضعیت امروز باشد: رسیدن به یک سرگرمی آنلاین ساده، به عبور از زنجیره‌ای از محدودیت‌ها وابسته شده است. تا زمانی که این زنجیره کوتاه نشود، آن سوال هم هر شب همراه گیمر به تخت برمی‌گردد: «این بار مشکل دقیقا کجاست؟»

در اعماق دره‌ای در استان یوننان چین، آسانسور شیشه‌ای بزرگی به تازگی افتتاح شده است. این آسانسور که ارتفاعش به ۲۸۸ متر می‌رسد، مسیری را که دانش‌آموزان روستایی برای رفتن به مدرسه می‌پیمودند، از یک ماجراجویی شش‌ساعته و خطرناک به سفری راحت در عرض فقط ۳۰ دقیقه تبدیل کرده است.

به گزارش زومیت، این سازه‌ی خارق‌العاده که «نردبان فویائو» نام دارد، در کنار آسانسور دیگری که در سال ۲۰۲۲ ساخته شده بود، قرار گرفته است تا زندگی کودکان روستای «نیژوه» را که در کف دره زندگی می‌کنند، متحول کند. پیش از این، کودکان این روستا مجبور بودند هر ده روز یک بار، مسیری سه‌ساعته را از صخره‌های عمودی و خطرناک بالا بروند تا به مدرسه‌ی شبانه‌روزی خود در بالای کوه برسند.

روستای نیژوه در ارتفاع حدود ۱۱۰۰ متری از سطح دریا قرار گرفته است، اما مدرسه‌ی ابتدایی گوانژای که دانش‌آموزان به آنجا می‌روند، بر فراز قله‌ای به ارتفاع ۱۶۵۰ متر واقع شده است. این اختلاف ارتفاع ۵۵۰ متری، سال‌ها بود که این سفر را به چالشی طاقت‌فرسا و پرخطر برای کودکان ۶ تا ۱۵ سال تبدیل کرده بود.

اما حالا با افتتاح آسانسور جدید، ماجرا کاملاً متفاوت شده است. دانش‌آموزان با اتوبوس، مسیر کوتاهی را تا پای آسانسور طی می‌کنند و سپس با سوارشدن بر این «اتوبوس مدرسه‌ی هوایی»، در عرض چند دقیقه به نزدیکی قله‌ی کوه می‌رسند. در مرحله‌ی آخر، آنها سوار تله‌کابین هوایی می‌شوند تا در کمتر از پنج دقیقه، خود را به درب مدرسه برسانند.

به گزارش نیواطلس، آسانسور جدید، که ۲۰ متر از آسانسور قبلی بلندتر است، با سرعت ۵ متر در ثانیه حرکت می‌کند و دارای دیواره‌های شیشه‌ای تمام‌شفاف است که به مسافران امکان می‌دهد از منظره‌ی ۳۶۰ درجه‌ی دره لذت ببرند. اما فراتر از جذابیت‌های گردشگری، این سازه نقشی حیاتی در حمل‌ونقل روزانه ایفا می‌کند.

ظرفیت ترکیبی دو آسانسور به ۱۲۰۰ نفر در ساعت می‌رسد که باعث شده ظرفیت پذیرش روزانه‌ی منطقه‌ی دیدنی از چهارهزار به ۱۵هزار نفر افزایش یابد و مشکل ازدحام و صف‌های طولانی را حل کند.

با‌این‌حال، مهم‌ترین دستاورد این پروژه، تغییر زندگی دانش‌آموزانی است که اکنون می‌توانند بدون نیاز به بالا رفتن از صخره‌های خطرناک، سر وقت در کلاس درس حاضر شوند. این که چین برای راحتی و آموزش تعداد انگشت‌شماری از کودکان، چنین پروژه‌ی عظیم و هزینه‌بری را به انجام رسانده است، شاید تحسین‌برانگیزترین جنبه‌ی این داستان باشد. پربیننده ترین پست همین یک ساعت اخیر تاج السلطنه، دختر ناصرالدین شاه در 10 سالگی و در روز نامزدی اش؛ سال 1273(عکس) خبر بعد نظرات کاربران خبر قبل اشتراک گذاری : اعلام مخالفت دولت با «طرح مقابله با نفوذ» بیشتر بخوانید: ازجسورانه ترین و ساختارشکنانه ترین نمونه های معماری بروتالیسم در نیمه دوم قرن بیستم (+تصاویر) تماشاخانه چیتگر؛ رد یک جنایت عجیب میان درختان / درخت‌ها قبل از مرگ زخمی شده بودند حریق مرموز در قلب گرگان؛ از سیم‌کشی فرسوده تا شایعات داغ / ببینید گرگان چه چیزی را از دست داد؟ فیلم های دیگر عضویت در اینستاگرام عصر ایران ۱۵ سال پیش در چنین روزی این لحظه با حافظ گلستان سعدی آموزش زبان انگلیسی آپارات عصر ایران اپلیکیشن عصر ایران