در سازمانهایی که از این روش استفاده میکنند، مرخصی اجباری معمولا مدیران ارشد، کارکنان ردهبالا یا افرادی را دربرمیگیرد که قرارداد کاریشان یک چارچوب زمانی رسمی برای پایان همکاری تعیین کرده است. این مساله برای بخش منابع انسانی پرسشهای عملی مهمی درباره نحوه پرداخت حقوق، اعمال محدودیتها و حدود قانونی قابلیت اجرای آن ایجاد میکند.
مرخصی اجباری توافقی است که طی آن، کارفرما از نیرویی که در حال خروج از شرکت است میخواهد در طول دوره اطلاعرسانی برای رفتنش، دور از محل کار بماند، درحالیکه حقوقش را به طور کامل پرداخت میکند. این روش چه در صورت استعفای فرد و چه در صورت اخراج او میتواند اعمال شود و شرایط آن معمولا در قرارداد کاری مشخص میشود. در عمل، این روند بیشتر شامل مدیران ارشد، نیروهای فروش و هر کسی میشود که به اطلاعات حساس یا روابط کلیدی با مشتریان دسترسی دارد.
کارفرمایان از این روش برای محافظت از کسب و کارهای خود استفاده میکنند. دور نگه داشتن نیروی کار در حال خروج از محیط کار، مانع از آن میشود که او پیش از خروج رسمی، مشتریان را با خود ببرد، همکاران سابق را جذب کند یا اسرار تجاری شرکت را به یک رقیب منتقل کند.
مرخصی اجباری با حقوق زمانی آغاز میشود که یکی از طرفین، پایان همکاری را اعلام کند و بندی در قرارداد اجازه دهد کارفرما از کارمند بخواهد تا پایاندوره پیشآگهی در محل کار حاضر نشود. نیروی کار در این مدت همچنان استخدام شرکت محسوب میشود و معمولا حقوق و مزایای خود را دریافت میکند. مدت مرخصی اجباری به طول دوره پیشآگهی بستگی دارد و میتواند از چند هفته تا چند ماه باشد. کارکنان ارشد معمولا به دلیل داشتن دورههای پیشآگهی طولانیتر، مدت بیشتری در این وضعیت قرار میگیرند.
در طول مرخصی اجباری، …
