تولید این بنزین در پالایشگاههای کشور انجام خواهد گرفت و محصول هر پالایشگاه با هویت و برند همان مجموعه، در جایگاههای مرتبط با زنجیره توزیع آن عرضه شود. چنین مدلی، اگر بهصورت مستمر و شفاف اجرا شود، میتواند مفهوم «برند پالایشگاهی» را در صنعت سوخت ایران نهادینه کند؛ مفهومی که تاکنون کمتر در نظام توزیع فرآوردههای نفتی کشور دیده شده است. از منظر سیاستگذاری نیز این اقدام در راستای تکلیف قانونی دولت برای عرضه بنزین ویژه (سوپر) قابل ارزیابی است، اما تفاوت اصلی آن با شیوه گذشته در اتکای کامل به توان تولید داخلی و حذف وابستگی به واردات است. این موضوع نهتنها به تقویت امنیت انرژی کشور و پاسخ به نیاز بازار کمک میکند، بلکه زمینه را برای رقابت سالم میان پالایشگاههای داخلی نیز فراهم میآورد. در چنین فضایی، پالایشگاهها دیگر صرفا تولیدکننده یک فرآورده نخواهند بود، بلکه اعتبار برند آنها با کیفیت محصول، هزینه تمامشده، استمرار عرضه و رضایت مصرفکننده سنجیده خواهد شد. همانگونه که در بازارهای جهانی، رقابت برندهای سوخت موجب ارتقای کیفیت و نوآوری شده است، در ایران نیز این مدل میتواند پالایشگاهها را به سمت بهبود مستمر کیفیت و افزایش بهرهوری سوق دهد. در نهایت، اگر عرضه بنزین سوپر پالایشگاهی با شفافیت، استمرار، نظارت دقیق و اطلاعرسانی مناسب همراه باشد، میتوان آن را فراتر از یک تغییر در شیوه توزیع دانست؛ این روش میتواند نقطه آغاز برندسازی واقعی در صنعت پالایش کشور باشد. برندسازی که ضمن تقویت رقابت میان پالایشگاهها، حق انتخاب بیشتری برای مصرفکنندگان ایجاد میکند، کیفیت را به یک مزیت رقابتی تبدیل میسازد و گامی موثر در توسعه بازار فرآوردههای نفتی بر پایه تولید داخلی و اقتصاد رقابتی خواهد بود.
* کارشناس صنایع پاییندستی نفت این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
