مشی دولت پزشکیان بر وفاق ملی و مماشات او، از دایره مخالفان و منتقدان دولت در دوسال گذشته نکاست و تندروها هنوز هم رئیس دولت و کابینهاش را به باد نقدهای تند میگیرند. حتی با وجود دو جنگ و سپری کردن دو نبرد نظامی، از مردادماه سال ۱۴۰۳ تا همین روزهای ابتدایی ماه شهریور، پیکان انتقادات خود را به سوی دولت نشانه گرفتند و بیمحابا هر تصمیم رئیسجمهور را از نحوه مذاکرات و تفاهم با آمریکا تا کالابرگ و سهمیهبندی بنزین و ... را به رگبار نقدهای تند و تیز خود بستهاند. اما آنچه در میان هجمهها به دولت پررنگتر شده، حضور پررنگ دولتمردان سیزدهم در صف منتقدان کابینه پزشکیان است. گویی کسانی که با شعارهای اقتصادی و تخریب دولت روحانی توانسته بودند راهی کابینه ابراهیم رئیسی شوند و در سه سال دولت او، با وجود آنکه هرچه در چنته داشتند رو کردند، اما نتوانستند نقش مهمی در این امر مهم ایفا کنند، خود و افکارشان را برتر از تصمیمات مهم حاکمیت میپندارند. وقتی برادر داماد رئیسی، جلوتر از رهبری حرکت میکند
از همان روزهای ابتدایی حمله آمریکا به کشور در نهم اسفندماه و شهادت رهبر انقلاب و فرماندهان نظامی، مردم به خیابانها آمدند تا بار دیگر با نشان دادن وحدت و انسجام ملی، از وطن خود حمایت کنند. اما کمکم این تجمعات شبانه به مصادره تندروها و چهرههای سیاسی درآمدند که با بیان سخنان شاذ تلاش کردند میان دولت و مردم جدایی و فاصله بیندازند. به بیان دیگر، چهرههایی که هنوز شکست در انتخابات تیرماه ۱۴۰۳ را و درگذشت ناگهانی ابراهیم رئیسی را نپذیرفته بودند، تلاش کردند تا با بیان ادعاها و تهمتها به رئیسجمهوری، خود را برای انتخابات ۲ سال آینده آماده کنند و در این میان، حتی به تذکرات و بیانیههایی که از سوی رهبر انقلاب بر وحدت و حمایت از دولت چهاردهم تأکید شده بود نیز توجهی نکردند.
به …
